Bir kadın…
Bir orman…
Ve bir duvar.
Adını bilmediğimiz bir kadın, dünyanın geri kalanıyla arasında görünmeyen, ama iliklerine kadar hissedilen bir duvarla baş başa kalıyor.
Sessiz bir kıyamet mi bu, yoksa hayatın en çıplak hâli mi?
Zaman yavaşlıyor. Gündelik şeyler kutsallaşıyor.
Bir fincan kahve, bir odun parçası, doğan bir kedi yavrusu…
Hayatta kalmakla var olmak arasındaki o ince çizgide, en çok da kalpleriyle yaşayan hayvanlara tutunuyor.
Vaşak ve boğa…
İkisi de onun için sadece birer hayvan değil.
Bir tür dostluk, sadakat, anlam…
Onlar gittiğinde sanki duvar biraz daha yaklaşıyor, dünya biraz daha sessizleşiyor.
Bu kitap beni derin bir yalnızlığın içine çekti.
Ama o yalnızlığın içinde insan olmanın ne demek olduğunu da bir kez daha düşündürdü.
Sarsıldım.
Ve hâlâ o duvarın önünde duruyorum gibi.
·
99 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.