Dopamin hormonunu duymuşsunuzdur: beynimizin ödül merkezini uyaran bir nörotransmitter.
Çayı çok seven biri olarak, Serkan Karaismailoğlu’nun dopamini bir “demlikte demleme” metaforuyla anlatması, bu kitaba beni çeken ilk şey oldu.
Kitapta dopaminin; hayattaki başarılarımızı, hayata adaptasyon sürecimizi ve zorlayıcı durumlarda bize nasıl motivasyon sağladığını sade ama bilimsel bir dille anlatıyor.
Özellikle içimizdeki kronik tatminsizliğin, sürekli yorgunluk ve isteksizliğin temel sebebinin, dopaminin yanlış ve fazla kullanımından kaynaklandığını bilimsel verilerle açıklıyor.
Dopaminin “idareli” kullanılmasına bir örnek olarak çikolata sunuluyor. Birinci çikolatayı büyük bir hazla yediğinizde dopamin seviyeniz zirveye ulaşır. Ancak ikinci seferde aynı etkiyi alamazsınız; çünkü beyin aynı yoğunluğu tekrar üretmez. Bu da, ilk seferdeki mutluluğu yeniden yaşamak için daha fazlasına yönelme eğilimini doğurur.
Kitap ayrıca sosyal medya ve telefon bağımlılığının dopamin dengemizi nasıl altüst ettiğini de ele alıyor.
Ben bu kitabı okuduktan sonra sosyal medya ve telefon kullanımımı sınırlama kararı aldım.
Peki uygulayabildim mi? Sadece çok kısa bir süre. :)
Aslında mesele, dopamini değil, irademizi nasıl yönettiğimiz… İrademizi eğitebilirsek, dopamin de ömrümüz boyunca bize eşlik eden sadık bir yoldaş olabilir.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.