Kendini Aş, Haddini Aşma
Mustafa Kutlu
Bir irfan metni, bir direniş çağrısı, bir uyarı yazısı
"Modern dünya insanı kendine yabancılaştırdı. Kendine yeten değil, kendinden şüphe eden bir insan çıktı karşımıza."
– M. Kutlu
Bazı kitaplar gürültüyle gelmez; ama bir kere okursun, içinde bir suskunluk uğultusu başlar.
Mustafa Kutlu’nun Kendini Aş, Haddini Aşma kitabı da işte o kitaplardan biri.
Sana bir şey öğretmeye çalışmaz. Ama kalbini yoklar.
Bir kapı aralar:
İçine bakmaya, geçmişine dönmeye, özünü hatırlamaya…
Ve en çok da “yerini bilmeyi” öğütler.
❝ Haddini bil ki kendini aşabilesin ❞
Bugün herkes bir şey olmak istiyor.
Sanatçı, kanaat önderi, düşünür, gurme, influencer, dindar, seküler, filozof...
Ama kimse “kul” olmak istemiyor.
Kutlu işte tam buraya parmak basıyor:
Kendini aşmak için önce ne olduğumuzu, nerede durduğumuzu bilmek gerekir.
Yani haddin kadar yaşamalısın bu dünyada.
“Mütevazı ol, haddini bil. Bilmiyorsan zaten yolun yok.”
Ve bu “haddini bilmek” aşağılanmak değil;
Aksine insanın kendini bulmasıdır.
Sınırlarının farkında olmak, hududu korumak, had çerçevesinde özgürleşmektir.
Modern çağın haddi: hudutsuzluk
Kitap boyunca Kutlu’nun hedef tahtasında bir kavram var:
“Modern insan” ve onun üretip durduğu suni dünya.
Tüketim çılgınlığı, kibir, benmerkezcilik, sahte özgürlük, taklit aydınlıklar…
“İnsan kendine fazla güvenmeye görsün, ya firavun olur ya da delalet ehli.”
Kutlu, modern hayatın bir medeniyet değil, bir algı yönetimi olduğunu söylüyor.
İnsanları sürekli “kendini aş” diye dürten ama bu arada herkesin haddini aşmasına ses çıkarmayan bir sistem eleştirisi yapıyor.
Anadolu irfanı: ölçü, denge, edep
Mustafa Kutlu, bu kitapta bir fikri dayatmak istemiyor.
O, “üslubu edep olan”lardan.
Cümleleri bağırmaz, yüzüne vurmaz, içine işler.
Konuşan biri değil; yol gösteren bir büyük gibi yazıyor.
Yunus Emre gibi, Nurettin Topçu gibi.
Bu kitabın en kıymetli tarafı şu:
Tarihle inatlaşmıyor ama onun gölgesinde de ezilmiyor.
Kendi yerini, yönünü, irfanını bilen bir derviş gibi konuşuyor.
Suya sabuna dokunmak
Her ne kadar Kutlu eserlerinde büyük siyasal cümleler kurmazsa da,
bu kitapta topluma, yöneticilere, sözde aydınlara ince ve net mesajlar veriyor:
“Halka rağmen halk için olmaz.
Halkla birlikte, halk gibi, halk için olur.”
Bu satırlar adeta çağımıza bir tokat gibi:
Halktan kopuk fikirlerle ülke düzelmez,
Kendi geçmişine sırtını dönen fikir adamı, fikir üretmez.
Eksiklik ya da beklenti?
Bazı okuyucular, Mustafa Kutlu’dan daha “somut çözüm önerileri” bekleyebilir bu kitapta.
Ama o bir siyasetçi değil.
O bir yol işaretçisidir.
Daha çok “ne yapmalıyız?” sorusuna değil, “niye bu hale geldik?” sorusuna odaklanır.
Alıntılar
“İlim marifet içindir; marifet, kendini bilmektir.”
“Kibir ve gösteriş olan yerde edep barınmaz.”
“Düşünmeden konuşmak, niyetini unutan dilin işidir."
Son söz niyetine:
Bu yazıya da Mustafa Kutlu’nun “iç sesi”yle veda edelim:
“Kendini aş, haddini aşma.
Aşmak istiyorsan önce eğil, yere yaklaş.
Yere yakın olan, semaya en yakındır.”
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.