Ayşe Yazıcı Yavuz - Öldüğüm İçin Özür Dilerim
Herkese selam sevgili dostlar! Bugün size müthiş bir kitapla geldim. Çok sevdiğim Ayşe Hanım'ın kaleminden, kalbinden dökülen harika bir öykü kitabı. Kitaba dair olumsuz yönde söyleyebileceğim hiçbir şey yok arkadaşlar öncelikle bunu belirtmeliyim. Buram buram edebiyat kokuyor kitap. Her sayfasında her kelimesinde her cümlesinde edebiyatın kaybolmaya yüz tutmuş hissini yakalıyorsunuz.
İçerisinde birbirinden farklı öyküler bulunuyor. Her biri diğerinden kıymetli. Sanki her öykünün kendine has bir tınısı var. Bazen bir komşuya dokunmuş kalemi, bazen bir yaşlı amcaya, bazen yardıma ihtiyacı olan bir anneye. Sanki öyküler, bir kalemden dökülmüş gibi değil, bir ağızdan çıkan haykırış gibi hissettirdi bana. Betimlemeler, ince espriler, anneliğe dair çok şey barındırıyor içerisinde. Benim en sevdiğim öyküsü (gerçi hepsini çok sevdim) yaşlı amcanın hikayesi oldu. Ona sahip çıkmayan evlatlarına olan öfkemle, karısına olan sevgisiyle, her şeyi unutup bir karısını unutamayışına hissettiğim duygularla tamamladım o hikayeyi. Ama bitirdiğimden beri Ayşe Hanım'ın o öyküye layık gördüğü şarkıyı dilimden düşüremedim. O öykü bitti, o kitap bitti, ama o şarkı benimle kaldı. Şimdi izninizle bu gönderiye ekleyeceğim o şarkıyı ve "Bir kızıl goncaya benzer dudağın, açılan tek gülüsün sen bu bağın / Kurulur kalplere sevda otağın, kim bilir hangi gönüldür durağın..."
·
95 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.