Kaçıncı kez okuduğumu hatırlamıyorum. Ama emin olduğum bir şey var, hayatımın bir köşesinde hep kalacak. Her okumada farklı bir yanımı yakalayan, zihnimi meşgul eden, beni öfkelendiren ama bir türlü uzaklaşamadığım o hikâye… Selim Pusat’a bir yanımın içi giderken, diğer yanım ondan nefret ediyor. Tıpkı Ayşe’ye olduğu gibi. Elimden gelse tüm kitabın altını çizerdim.
Roman, rüya ile gerçeği ustaca iç içe geçiriyor. Bu da romanı sadece bir aşk ya da siyasi roman olmaktan çıkarıp bir ruh çözümlemesine dönüştürüyor. Nefsiyle verdiği mücadeleye bu denli tanık olmak benim için yıkıcı bir deneyimdi. Selim Pusat’ın ne kahraman ne de kurban olamayışı bence çok ince bir çizgi olarak arafta kalmasına neden oluyor.
Hikayenin başı aslında sonuymuş.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.