#Spoiler İçerir#
“Zamanda, ‘gerçekten’ diye bir şey hiç mi hiç yoktur. Sana uzun geliyorsa uzun, kısa geliyorsa da kısadır. Ama gerçekten uzun mu kısa mı olduğunu kimse bilemez.”
“Oysa genelde, saatler ve haftalar insanın sırtına var güçleriyle yükleniyorlar.”
“Müzik, zamanı ve bizi uyandırır ve bu bağlamda ahlaksaldır. Sanat da uyandırdığı sürece ahlaksaldır ama ya tersini yapıyorsa? Bizi uyuşturuyor, uyutuyor ve tüm hareketliliğimizi ve ilerlememizi baltalıyorsa?”
Kitap, Hans Castrop’un İsviçre sanatoryumunda kalan kuzenini ziyarete gitmesiyle başlıyor. Dağların tepesinde temiz havayla tedavi olan kuzeniyle vakit geçiren ve onun nasıl zaman geçirdiğine şahit olan Hans birkaç haftalığına geldiği bu yerde, hasta olduğunu ve uzun bir süre burada kalacağını öğrenmesiyle hayatı değişiyor. Odamdan kitaba açılan kapı olsaydı dinlenme seanslarında onlara katılır balkona çıkıp tertemiz havayı içime çeker sakinliğin tadını çıkarırdım. Bir de Hans’ın bir türlü konuşmaya cesaret edemediği kızla konuşur hem Hans’ı hem de okuyucuyu bu eziyetten kurtarırdım.
Hans sürekli olarak geldiği bu yerde kalıcı olmadığını, ziyarete geldiğini ve geri döneceğini vurguladı. Aslında hastalığının farkındaydı ama onu yok sayarsa yok olacağını düşündüğü için görmezden geldi. Bazen bize de olur, başımıza gelecek şeyi bilir yine de yok sayarız çünkü olmasını istemeyiz. Ancak başımıza geldiğinde o fikre alışkın olduğumuzu fark ederiz. Reddederken alıştığımızı hiç anlamayız.
Kitapta en hoşuma giden şey herhangi bir yerde bir araya geldiklerinde kaliteli muhabbet ediyor olmalarıydı. O anda çevrede ne varsa onunla ilgili bir konu açılıyor ve herkes kendine bir şey katıyor. Eskilerin bu tarz kaliteli sohbet etmelerine ve kaliteli zaman geçirmelerine çok özeniyorum. Şimdilerde bir araya gelindiğinde insanların dedikodusu yapılıyor kişi ortamdan ayrıldığında kendini fikri anlamda doymuş ve şarj olmuş hissetmiyor aksine daha da yorgun hissediyor.
Kitap tahlili ve yorumun devamı için link profilde
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.