William Shakespeare’in Othello adlı eseri, kıskançlığın bir insanı nelere sürükleyebileceğini ve saf iyilik ile dürüstlüğün çıkarcı kişiler tarafından nasıl yok edilebileceğini anlatan etkileyici bir tragedya. Desdemona ve Othello’nun aşkıyla başlayan hikaye, Iago’nun kurnazca sözlerine kanan Othello’nun, etrafındaki insanları bir bir gözden çıkarmasıyla trajik bir sona ulaşıyor. Ne var ki Othello gerçeği anladığında artık iş işten geçmiş oluyor. Shakespeare’in şiirsel ve sürükleyici dili, esere akıcı bir tiyatro okuma deneyimi katıyor.
Benim gerçekten beğendiğim bir kitap oldu. Daha önce Shakespeare’in "Hamlet" ve "Romeo ve Juliet" eserlerini okumuştum; onlardan sonra bir tiyatro metni okumamıştım. Bu yüzden Othello’ya başlarken, “Ya okurken anlayamazsam, karakterler birbirine karışırsa ya da kafamda bir tiyatro sahnesi gibi canlandıramazsam?” diye düşündüm. Fakat bu korkulara hiç gerek yokmuş. Shakespeare, karakter sayısını az tutarak okurun hem olayları rahatlıkla takip etmesini hem de karakterlerin iç dünyasına girebilmesini sağlamış.
Shakespeare aynı zamanda eserde insan doğasının farklı yüzlerini ustalıkla yansıtıyor bunlara örnek olarak; hırsları ve çıkarları uğruna karısını bile harcayan kurnaz Iago, kendisini istemeyen birini elde etmek için her yolu deneyen Roderigo ve sevdiği uğruna suçsuz yere yanan masum Desdemona, Othello haricinde kitapta en çok dikkat çeken karakterler. İnsan gerçekten üçüncü kişilerin sözlerine kanarak kendisini sevenleri gözünü kırpmadan harcayabilir mi? Othello, bu sorunun cevabını en çarpıcı şekilde veriyor ve bize zaafların, manipülasyonun ve yanlış güvenin nelere mal olabileceğini hatırlatıyor.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.