Kitap yorumum
Kitabın dili son derece sürükleyici; okuyucuyu hem anlatı ritmiyle hem de doğrudan duygulara temas eden anlatımıyla kolayca içine çekiyor.
Roman başta üç ayrı koldan ilerliyor; bu yapı başta biraz ürkütücü görünse de, bölümlerin dengeli geçişlerle birbirine bağlanması sayesinde takip etmek zorlaşmıyor. Zamanla anlatı iki ana karakter üzerinde yoğunlaşıyor: Kafka Tamura ve Satoru Nakata. Bu iki karakter, birbirinden habersiz gibi görünseler de, aralarındaki metafizik bağ(?) (çünkü fiziksel bir ortam göremiyorsunuz kitapta ikili arasında) romanın esas omurgasını oluşturuyor.
Kehanet ve Oidipus'un Gölgesi
Kafka Tamura'nın hikâyesi, babasının ona yönelttiği bir kehanetle şekilleniyor: “Annenle yatacaksın. Ablanla yatacaksın. Babanı öldüreceksin.” Bu kehanet, hem Kafka’nın kaçış sebebi hem de roman boyunca onu yönlendiren görünmez el oluyor. Ensest teması kitapta açık şekilde var ama hiçbir zaman netlik kazanmıyor. Sakura ya da Saeki Hanım’ın Kafka’nın annesi ya da ablası olup olmadıkları kesinleşmiyor. Yazar burada bizi Kafka’nın iç dünyasındaki varsayımlarla baş başa bırakıyor. Ayrıca Kafka’nın bir diğer benliği olan karga da bu işin içinde. Kısacası bu olanlar Freud’un Oidipus Kompleksi’ne doğrudan bir gönderme niteliğinde. Yazar kehanet ve Oidipus Kompleksini güzelce harmanlamış.
Ormanda Yolculuk
Kafka’nın ormanda geçirdiği süreç, özellikle “hiçbir şeyin olmadığı yer” olarak tanımlanan alan, onun hem fiziksel hem ruhsal dönüşümünü simgeliyor. Bu bölümler, karakterin geçmişten kopup kendini yeniden kurmaya başladığı yerler. Ancak kişisel bir not olarak, bu dönüşüm sürecinin anlatıda biraz hızlı geçtiğini düşünüyorum. Belki daha fazla iç monolog ya da aşamalı bir dönüşüm sunulsaydı, Kafka’nın gelişimi daha derinlikli hissedilebilirdi. Çünkü ben olaylar hakkında ne yaşandığını pek idrak edemedim.
Boşluğun Sesi: Satoru Nakata
Beni en çok etkileyen karakter hiç şüphesiz Satoru Nakata oldu. Roman boyunca “boş bir kap” olarak tanımlanan Nakata, zihinsel bir açıklık taşımasına rağmen doğaüstü güçlere sahip: kedilerle konuşabiliyor, gökten balık yağdırabiliyor ve görünmeyen kapıları kapatabiliyor. Tüm bu özellikler onu gerçeklikten çok bir tür aracı figür, bir “yol açıcı” haline getiriyor. Sanki tüm yolculuğu sadece Kafka için var edilmiş gibi. Görevini tamamladığında dünyadan sessizce ayrılıyor. Bu beni fazlasıyla hüzünlendirdi; keşke okumayı öğrenebilseydi. Kitaptan bu kadar puan kırma sebebim, en çok bu kırılgan vedadan dolayı oldu.
Gerçeklik mi, Rüya mı?
Roman boyunca insanın iç dünyasında yaşadığı hormonal değişimler, korkular, arzular, çaresizlik ya da mutluluk kadar, fiziksel dünyada yaşadığı gerçekdışı olaylar da eşit yer tutuyor. Kedi sahneleri, özellikle hayvanlara yönelik şiddetin işlendiği bölümler oldukça sarsıcıydı. Bu sahneler metaforik olabilir ama gerçek olma ihtimali bile okuru derinden etkiliyor. Şahsi açıdan okumakta zorlandım.
“Sahilde Kafka”, bazı sorulara bilinçli olarak hiç cevap vermeyen ama bu eksiklikleriyle okuyucuyu düşündüren bir roman. Kafka’nın sonunda hayata dair yeni bir anlam bulması ve kehanetin zincirlerinden kendini kurtarmasına oldukça sevindim. İşin özü fena bir deneyim değildi.
Kitabı okurken dinlediğim şarkı : Haydi Gel Gidelim - Mehmet Erdem
Kitaplarla ve sağlıkla kalın!
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.