Seninle Başlamadı
Kitap, bütün kitapçıların çok satan raflarında, toplu taşımada herkesin elinde gördüğüm, “Zeytin Ağacı”nı izledikten sonra da okuma mecburiyeti hissettiğim bir eser oldu. “Halk neyi çok okuyor?” sorusunun önemli olduğunu düşünüyorum; çünkü popüler kitaplar, toplumun meselelere nasıl bakmayı öğrendiğini de şekillendiriyor.
Seninle Başlamadı, evet, zincirleri kırma fırsatını bize hatırlatıyor. Ancak eleştirilmeyi hak eden noktalar da var. Öncelikle, affetmek zorunda değiliz. Wolynn, ısrarla affetmenin önemini vurgulasa da ebeveynleri tarafından çöpe atılarak terk edilmiş bir çocuk, onları affetmek zorunda değildir. Kitapta geçen, “Beni terk etmen, beni bırakman senin için bazı şeyleri kolaylaştırdıysa bunu anlıyorum” (s.190) ifadesi bana fazla geldi. Bunu anlamak mümkün olmayabilir.
Yine kitapta “Yalnızca bir görüşmeden sonra Kelly saçını çekmeyi bıraktı.” (s.207) gibi cümleler yer alıyor. Hiçbir yöntem ya da teknik sihirli değnek değildir; tek bir görüşmede tüm problemler çözülmez. Hayatımızda kalıcı değişimler, çoğu zaman ancak uzun süreli terapi süreçleriyle gerçekleşir.
Buna rağmen, kitabın bizi geçmişe dönmeye, bugün yaşadıklarımızın köklerini anlamaya yönlendirmesi kıymetli. Bu nedenle Wolynn’e, yüzümüzü geçmişe ve anlamaya dönmemizi sağladığı için minnettarım.
Sonuç olarak, Seninle Başlamadı, güçlü fikirler ve dikkat çekici hikâyeler sunuyor; fakat okurken hem empati hem de eleştirel düşünmeyi bir arada tutmak şart.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.