her şey başka türlü olabilirdi.
Romanın ana karakteri Hikmet Benol, modern bireyin yabancılaşmasının, toplumdan, ailesinden, hatta kendisinden kaçışının bir simgesi. Onun iç konuşmaları, çoğu zaman delilik ile dahilik arasında gidip gelirken; okuru da zihinsel bir girdabın içine çeker. Bazen güldürür, bazen boğar. Bazen de okura “Ben de böyle hissettim” dedirtir.
Hikmet’in iç sesi, sadece karakteri tanıtan bir araç değil, metnin ta kendisi. Gerçekle kurgu arasındaki çizgiyi öyle inceltir ki, ‘ne okuyorum?’ sorusu bile okurun zihninde bir oyuna dönüşür.
Çoğu satırda uzunca düşündürdü Tehlikeli Oyunlar. Hikmet'in hayatına bizi de dahil etti Oğuzcum Atay. Ve çoğu zaman kızdık Hikmet'e , çoğu zaman da hak verdik. Bir kelimeyle anlatılamayacak birisiydi kendisi. Aşk üçgeninde kendini feda etti. Sevgi ve Bilge arasında seçim yapmak isterken ikisini de seçerek bir seçim yaptı aslında. Ama tabii ki bu kabül edilecek bir durum değil. Hikmet...seni anladım anlamasına ama her şey başka türlü olabilirdi.
"Kafam cam kırıklarıyla dolu doktor. Bu nedenle beynimin her hareketinde düşüncelerim acıyor, anlıyor musun?''
"İnsan bazı güçlüklerden, ancak onları unutmak suretiyle kurtulabiliyor albayım."
"Sevgili Bilge,
Bana bir mektup yazmış olsaydın, ben de sana cevap vermiş olsaydım. Ya da son buluşmamızda büyük bir fırtına kopmuş olsaydı aramızda ve birçok söz yarım kalsaydı, birçok mesele çözüme bağlanmadan büyük bir öfke ve şiddet içinde ayrılmış olsaydık da yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı.."
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.