Yüreğim paramparça...
Yüreğim paramparça...
En az bir kez Şebnem Ferah konserine gitmişseniz "Mayın Tarlası"nda geçen bu dizeyi haykırdığı anda bünyenizde oluşan his dalgalanmasını mutlaka hatırlarsınız. Unutulmazdır çünkü. Dirseğinizi çarptığınızda, küçük ayak parmağınızı vurduğunuzda da benzer bir acı yüklenir. Başınıza ne geleceğini bildiğiniz ama yaşamayı hiç istemediğiniz kısa ama çok can yakan bir his...
#aşırıgürültülüveinanılmazyakın bitti.
Yüreğim paramparça...
İnsanlar çok, haliyle hikaye de çok.
21. yüzyılın ilk büyük trajedisi olabilir 11 Eylül. Gözümüzün önünde yaşandı. Kendi edebiyatını oluşturdu. Bu kitap en çarpıcı örneklerinden.
Oskar, 11 Eylül'de babasını kaybediyor. "Düşen Adam"ın babası olduğuna dair şüpheleri var. Meraklı, kırılgan ve elbette direniyor; yas tutmaya, babasının yokluğuna, annesi
nin varlığına...
Evde bulduğu bir anahtarın peşinden iz sürüyor. Babasına dair diri, yaşayan bir "şey" arıyor. Çünkü tabut boştu. Babası içinde yoktu...
New York fonunda sevmenin, tutunmanın ve hatırlamanın hikayesi...
Vakitlice okumadığım için üzülmek yerine hakkını verebileceğim bir anda yolumuzun kesişmesinin keyfini süreceğim bir süre.
·
101 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.