Sokrates’in Savunması'nı okuduğunuzda, aslında bir felsefe metni değil de, ölümün kıyısına gelmiş bir insanın son kez dünyaya seslenişini duyuyormuş gibi hissediyorsunuz. Bu bir kitap değil sadece. Bu, bir duruş. Bir vicdan. Bir yaşam tarzının kendisini savunuşu. Sokrates’in ağzından dinlediğimiz bu savunma, antik Atina mahkemesinde geçen bir yargılama gibi görünse de aslında tüm zamanlara seslenen bir felsefi çağrıdır. “Hayat nedir?”, “Adalet nedir?”, “Bilgelik nedir?” gibi ağır soruların, savunma kürsüsündeki bir bilgenin ağzından, en sade, en dürüst haliyle şekillendiğine tanık oluyoruz.
“Sokrates’in Savunması”, öyle bir kitap ki, okumayı bitirdiğinizde bir düşünce bitmiş olmuyor—aksine başlamış oluyor.Sizi kararsız bırakan bir şey değil bu; sizi daha çok kendinizle karşı karşıya bırakan bir şey.
Kitabı bitirince şunu diyorsunuz:
“Ben neyi savunuyorum bu hayatta? Hangi düşüncem için ayağa kalkarım, hangi değerim için sonuna kadar direnir, hatta bedel ödemeyi göze alırım?”
Sokrates bu sorulara ölümle cevap verdi. Bizse hâlâ yaşıyoruz. Belki cevaplarımızı bulmamız için bir şansımız daha vardır.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.