"Masal yok. Gökyüzü bir karabasan. Rüzgâr ölüm esiyor nicedir. Gün ışığı, geceden artan korkuyu büyütüyor. Ve çocuklar; bir yıkımın isini içlerine çeke çeke, kara taştan sert bir zamana büyüyor; sevgisiz, bulutsuz."
Tek başına olan bir adam bir sarayı ateşe veremeyeceğini, bir mağazayı yağmalayamayacağını bilir ve böyle bir şeye girişmek hemen hemen hiç aklına gelmez. Fakat bir kitleye bağlı olunca, çokluğun kendisine verdiği gücü anlar, cinayet yahut yağma için aldığı ilk telkine derhal kendisini teslim eder. Beklenilmeyen bir engel büyük bir şiddetle parçalanıp yıkılır.