Ecinniler, Nietzsche doğmadan çok önce onun "Tanrı öldü" feryadının Rus versiyonudur. Ama burada Tanrı, felsefi değil, politik olarak öldürülmüştür. Ve yerine geçen her şey (devrim, ateizm, sanat) daha çok ölüdür..
Bu kitap, edebi bir roman değil; bir felaketin tutanağıdır. Tanrı'nın sustuğu, halkın uyuduğu, devletin dilsizleştiği bir ülkede fikirler, delilik kılığında gezmeye başlar. Ve bu romandaki karakterler, fikirle deliliğin melezleridir. Stavrogin, Şigalyov, Verhovenski... Hepsi birer "-izm" maskesiyle gezinen şizofren peygamberlerdir..
Ecinniler, fikir sandığımız şeylerin aslında bastırılmış öfke, yönsüz hırs ve bitmemiş travmalar olduğunu yüzümüze vurur. Ve Dostoyevski, kitabın içinden fısıldar: "İnsan, Tanrı'yı gömmeden devrim yapamaz… Ama Tanrı öldüğünde geriye sadece delilik kalır."
İşte o yüzden bu roman hala gerçek…
Çünkü toplum hala hasta, fikir hala silah, kurtarıcılar hala ecinni..
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.