Erkek Egemen Zihinlere Şefkatli bir tokat:)
Erkek Egemen Zihinlere Şefkatli bir tokat.
Charlotte Perkins Gilman ’ın Kadınlar Ülkesi adlı eseri, bir ütopya değil, adeta düşünsel bir sıçrama tahtası. Erkek egemen dünyanın alışkanlıklarına sıkı sıkıya bağlı üç Amerikalı adamın; Van, Terry ve Jeff’in, sadece kadınlardan oluşan bir ülkeyi keşfetme hikâyesi… Ama gelin görün ki bu “keşif” aslında okurun kendi zihnindeki önyargıları keşfetmesine dönüşüyor. Çünkü Kadınlar Ülkesi, yalnızca bir ülke değil; zihin açıklığı, eşitlik, barış ve mizah dolu bir fikir evreni.
“Kadınların bir arada yaşayıp da, savaşmadan, çatışmadan, sistem kurarak hayatta kalmaları mümkün mü?” diye sorarken yazarımız, Biz okurlara da göz kırparak cevap veriyor:
“Evet, hem de siz erkekler olmadan çok daha iyi başardık.”
Kadınların kurduğu bir toplumun erkeğe karşı verdiği ders değil, insana dair verdiği umut
Kadınlar Ülkesi, binlerce yıldır sadece kadınların yaşadığı bir coğrafyayı konu alıyor. Erkeklerin olmadığı bu toplumda şiddet, kıskançlık, rekabet gibi “modern medeniyet hastalıkları” yok. Bunun yerine iş birliği, annelik üzerinden gelişmiş bir etik, çevreye duyarlılık ve eğitime verilen değer var. Her şeyin temelinde ise şu düşünce yatıyor:
“Kadınlar yalnızca doğurgan değil; aynı zamanda düşünen, üreten, inşa eden varlıklardır.”
Charlotte Perkins Gilman kalemi ile yazdıklarında Mizahın içine ince zekâyı, eleştirinin içine naifliği gizlemiş. kalemini bir akademisyen disipliniyle değil, bir akşam yemeği sohbetindeki zarafetle oynatıyor. Anlatımı ağır değil, felsefi ama sade. Okuyucuyu suçlamadan, bir şey öğretme derdine düşmeden düşündürüyor. Mizah mı? O da eksik değil. Özellikle erkek karakterlerin kadınlar ülkesinde yaşadığı "kültür şoku", her feministin içini ısıtacak, her eril zihniyetin alnına soğuk bir ter döktürecek kadar komik.
*Terry’nin şu serzenişi yazarın ince mizahına güzel bir örnek:
“Kadınlar bu kadar akıllı olmamalı. Hele bu kadar düzenli, mantıklı ve... efendim, erkeksi hiç olmamalı.”
Bu kitabı okurken, önce sorgulamadım değil. Çünkü bu ütopya, ulaşılmaz değildir. Yazarımız’ın çizdiği dünyada adalet vardır, nezaket vardır ve evet, kadınların gücüne olan saygı vardır.
İnsan ister istemez sorar:
“Biz neden böyle bir toplum yaratamadık?”
Ya da daha kötüsü:
“Yoksa biz mi bu toplumu bozduk?”
Ve anneliği anlatan en güzel cümle ile incelememe bir nokta koyayım.
“Bizim için annelik, sadece bir bedensel süreç değil; bütün bir yaşam tarzıydı. Koruyan, öğreten, büyüten bir tür sevgiydi.”
“Başka bir dünya mümkün. Ama önce şu dünyayı anlamamız gerekiyor.”
Saygıyla ve kitaplarla kalın keyifli okumalar.
Charlotte Perkins Gilman ’ın Kadınlar Ülkesi adlı eseri, bir ütopya değil, adeta düşünsel bir sıçrama tahtası. Erkek egemen dünyanın alışkanlıklarına sıkı sıkıya bağlı üç Amerikalı adamın; Van, Terry ve Jeff’in, sadece kadınlardan oluşan bir ülkeyi keşfetme hikâyesi… Ama gelin görün ki bu “keşif” aslında okurun kendi zihnindeki önyargıları keşfetmesine dönüşüyor. Çünkü Kadınlar Ülkesi, yalnızca bir ülke değil; zihin açıklığı, eşitlik, barış ve mizah dolu bir fikir evreni.
“Kadınların bir arada yaşayıp da, savaşmadan, çatışmadan, sistem kurarak hayatta kalmaları mümkün mü?” diye sorarken yazarımız, Biz okurlara da göz kırparak cevap veriyor:
“Evet, hem de siz erkekler olmadan çok daha iyi başardık.”
Kadınların kurduğu bir toplumun erkeğe karşı verdiği ders değil, insana dair verdiği umut
Kadınlar Ülkesi, binlerce yıldır sadece kadınların yaşadığı bir coğrafyayı konu alıyor. Erkeklerin olmadığı bu toplumda şiddet, kıskançlık, rekabet gibi “modern medeniyet hastalıkları” yok. Bunun yerine iş birliği, annelik üzerinden gelişmiş bir etik, çevreye duyarlılık ve eğitime verilen değer var. Her şeyin temelinde ise şu düşünce yatıyor:
“Kadınlar yalnızca doğurgan değil; aynı zamanda düşünen, üreten, inşa eden varlıklardır.”
Charlotte Perkins Gilman kalemi ile yazdıklarında Mizahın içine ince zekâyı, eleştirinin içine naifliği gizlemiş. kalemini bir akademisyen disipliniyle değil, bir akşam yemeği sohbetindeki zarafetle oynatıyor. Anlatımı ağır değil, felsefi ama sade. Okuyucuyu suçlamadan, bir şey öğretme derdine düşmeden düşündürüyor. Mizah mı? O da eksik değil. Özellikle erkek karakterlerin kadınlar ülkesinde yaşadığı "kültür şoku", her feministin içini ısıtacak, her eril zihniyetin alnına soğuk bir ter döktürecek kadar komik.
*Terry’nin şu serzenişi yazarın ince mizahına güzel bir örnek:
“Kadınlar bu kadar akıllı olmamalı. Hele bu kadar düzenli, mantıklı ve... efendim, erkeksi hiç olmamalı.”
Bu kitabı okurken, önce sorgulamadım değil. Çünkü bu ütopya, ulaşılmaz değildir. Yazarımız’ın çizdiği dünyada adalet vardır, nezaket vardır ve evet, kadınların gücüne olan saygı vardır.
İnsan ister istemez sorar:
“Biz neden böyle bir toplum yaratamadık?”
Ya da daha kötüsü:
“Yoksa biz mi bu toplumu bozduk?”
Ve anneliği anlatan en güzel cümle ile incelememe bir nokta koyayım.
“Bizim için annelik, sadece bir bedensel süreç değil; bütün bir yaşam tarzıydı. Koruyan, öğreten, büyüten bir tür sevgiydi.”
“Başka bir dünya mümkün. Ama önce şu dünyayı anlamamız gerekiyor.”
Saygıyla ve kitaplarla kalın keyifli okumalar.·
688 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
