Prens Emory, babasının zamansız ölümü ile hiç hazır olmadığı bir göreve çıkıyor. Harding tahtına oturabilmek için yıllardır süregelen bir geleneği yerine getirmesi gerek. Kral olması için ıssızlıktaki ejderhayı fethetmeli ve kraliçesi olacak kızı kurtarmalı.
Kitabın başlarında bunu nasıl başardığını göremiyoruz. Emory’nin Ama adını verdiği genç kızımız prensin kollarında uyandığında hiçbir şey hatırlamıyor ve Emory'nin ona anlattıkları ile yetinmek zorunda kalıyor. Bizde Ama’nın bu bilinmezliğin içinde kendini anlamlandırmaya çalışmasını okuyoruz.
“Damsel, yüreğinizi paramparça edecek”
Gerçekten öyleydi. Yazar, Ama’nın çaresizliklerini o kadar güzel bir dille anlatmış ki, onun buhranı her sayfayla birlikte göğsünüzün sıkışmasına sebep oluyordu. Kendini anlamaya çalışması, kendine yabancılık çekiyor olması, etrafındakilerin dayatmaları, canını yakan gerçekler... altın bir kafese kapatılmıştı ve bu kafeste kendine nefes aldırabilecek anlar yaratmaya çalışırken savrulup duruyordu.
Kitabı çok beğendim. Bütün kitap boyunca en baskın duygum öfkeydi. Yer yer hüzne bulanmış bir öfke. Yazarın Ama ile bu derece empati kurdurabilmesi harikaydı. Alt metni güzeldi. Bunu anlatış tarzını biraz fazla sert bulmakla birlikte kitaptan aldığım keyfi de baltalamadı.
Netflix’te aynı isimli popüler bir film var. Kitapla hiçbir alakası yok. Kitap çok daha derin ve güzeldi.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.