Gazze’nin enkaz kokan sokaklarında bir baba!
Kolları, yıllarca kızını kucaklamış o kollar, bugün dua için kalkıyor
Ama bu kez, ona hayat vermek için değil Onu Rabbine uğurlamak için.
Dudaklarından dökülen tekbir, kalbinin içinden kopan bir feryat gibi yükseliyor.
Her “Allahu Ekber” dediğinde, sanki yüreği biraz daha parçalanıyor.
Ve gökyüzü, o babanın gözyaşlarına sessizce şahitlik ediyor.
Bir baba, kızının cenaze namazını kılıyor
O kız ki, dün elinden tutup pazara götürdüğü, başını okşadığı, saçlarını ördüğü yavrusu
Bugün, toprağa emaneti
O yüzden Vakit varken sarıl sevdiklerine,
Vakit varken eğil namaza,
Çünkü bir gün, vakit kalmayabilir. Ve geriye sadece sessiz bir mezar, titreyen bir dua, ve gökyüzüne asılı bir feryat kalır...