En Mavi GözEdebiyat
“ Hepimiz -onu tanıyan herkes- pisliğimizi ona silerek temizledikten sonra çok erdemli hissettik kendimizi. Onun çirkinliğinin üstüne bindiğimizde hepimiz çok güzeldik. Sadeliği bizi süsledi, suçu günahlarımızdan arındırırdı, çektiği acı sağlıkla ışıldamamızı sağladı, acayipliği sayesinde mizah anlayışımız var zannettik. Onun konuşamaması kendimizi dilbaz sanmamızı sağladı. Yoksulluğu bizi bonkör kıldı. Karabasanlarını bile -kendi kabuslarımızı bastırmakta- kullandık. O da bize izin verdi, böylelikle onu hor görmemizi hak etti. Egolarımızı onun üzerinde biledik, karakterlerimizin içini onun kırılganlığıyla yumuşacık doldurduk ve güçlü olduğumuz yanılsamasıyla esnemeye koyulduk.”
Başkalarının zaafları üzerinde hakimiyet kurarak güç elde etmeyi başarı zanneden insanların dünyasında usül değişse de konu hep aynı: ezen - ezilen.
“Çirkin” ve “siyah” bir kız çocuğu olan Pecola’nın trajedisi, uğradığı haksızlıklar, taciz ve istismarlar roman boyunca öyle açıkça karşımızda duruyor.
Kendi ağzından anlatımıyla şahit olduğumuz olaylar, gözleri mavi olursa her şeyin değişeceği inancına sıkıca tutunması ve sonunda gözleri mavileştikçe kararan dünyası..
Ah çocuk!
Toni Morrison, Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazanan ilk siyahi kadın. Şahit olduğu bir olaydan sonra, insanın nasıl olur da kendisi olmaktan utanç duyar hâle geldiğini, değiştiremeyeceği özelliklerinden kurtulmaya çalıştığını görerek bunun altındaki toplumsal itici gücü incelemeye aldığı bu ilk romanını yazmış. Çok açık, çok rahatsız edici, bir o kadar gerçek bir bakışla yazdığı bu eseri esasen yayımlamayı 1965-69 yıllarının ifşası olarak tanımlıyor.
Pek çok sorgulamayı barındıran bu kitapta yazarın her karakteri yaratırken onların geçmiş yaşantılarını da vermesi, yaşadıkları onur kırıcı olayların nasıl da oldukları insana dönüşmelerine sebep olduğunu gösteriyor.
Yaşar Kemal’in bir sözünü getiriyor aklıma: “İşte bunu yapmamalı. İnsanlarla oynamamalı, bir yerleri var, bir ince yerleri, işte oraya değmemeli.”
·
116 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.