“İnanmak ve bilmek aynı şey değildir. Bütün zulümler bu ayrıntıdan ürer.”
Bu cümle, beni tokat gibi karşıladı. “Uçan Tabut” yalnızca bir hikâye değil; tesadüflerin, kesişen yolların ve görünmez bağların romanı. New York’tan yurda getirilen bir cenaze etrafında örülen olaylar, farklı hayatların birbirine nasıl değdiğini ve bu temasların ne kadar derin izler bırakabileceğini gösteriyor.
Pınar Eğilmez, karakterlerini büyük bir titizlikle kurgulamış. Her biri kendi yükünü, kendi acısını ve kendi “uyanış”ını taşıyor. Okur olarak bazen o tabutun başında bekleyen bir yakın, bazen hiç tanımadığı birinin hayatına çarpan bir yabancı oluyorsunuz. Hikâye ilerledikçe, kimsenin hikâyesinin yalnızca ona ait olmadığını, başkalarının hayatlarında da yankı bulduğunu fark ediyorsunuz.
Yazarın dili yalın ama etkileyici; özellikle içsel monologlarda samimiyet hissi yüksek. Ancak bazı bölümlerde tempo biraz düşüyor, bu da hikâyenin akışını yer yer yavaşlatıyor. Yine de, anlattığı insanlık hâlleri ve “kendine uyanış” teması kitabı değerli kılıyor.
Puanım: 7/10
Pınar Eğilmez’i ilk kez okudum ve genel olarak beğendim. “Uçan Tabut”, insana hem kendi hikâyesini düşündüren hem de başkalarının hikâyelerine dokunmanın önemini hatırlatan bir kitap.
·
379 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.