İçimizdeki Atölye Kendi Ruhunu BiçimlendirmekDuygu ve Düşünce
Hayat, yalnızca doğmak ve ölmekten ibaret değil. Arada geçen şey, insanın kendi ruhunu elleriyle şekillendirmesi. İşte “El Yapımı Ruhlar”, bu şekillendirme sürecinin içimize sinmiş çatlaklarını, yamalarını, eksiklerini ve hatta hiç fark etmeden taktığımız maskeleri açığa çıkarıyor. Her karakter, her hikâye; sanki kırılmış bir aynanın parçaları. Baktıkça çoğalıyor, çoğaldıkça daha fazla kendinle karşılaşıyorsun.
Bir adamın geçmişle hesaplaşması değil sadece, aynı zamanda geleceğe tutunamama sancısı bu. Ruhun fabrikasyon değilse, elbette kanayacaksın. Her duygunun ilmek ilmek işlendiği bu metinde, okur da yalnızca izleyici değil, kendi içsel atölyesinde marangoz gibi çalışıyor. Gürkan Sekmen, kelimeleriyle yarı karanlık bir odaya girmeni sağlıyor. Ne tam görüyorsun ne de tamamen körsün. Gölgeyle ışık arasında geçen o titrek yerdesin.
Yüzeysellikten uzak, içten içe bir çürümenin portresi çiziliyor. Ama bu çürüme, bir yokoluş değil. Aksine yeniden dirilmenin habercisi. İnsan, parçalandığı yerden değil, en çok utandığı yerden yeniden başlıyor. Her cümlede “ben de böyle hissetmiştim” dedirten bir samimiyet var. Hiçbir şey iddia etmiyor kitap. Sadece açıyor içini, acıtır mı, ısıtır mı sen karar veriyorsun.
Ruh dediğin şey, belki de en çok yalnızken şekillenir. Ve bu kitap seni yalnız bırakmıyor. Tüm yalnızlığını tanıyor, kabul ediyor, sarıyor. Kimsesizlik duygusunu bir tür yuvaya dönüştürüyor. İçine sinmeyen hayatların dökümünü yapıyor ama sana seçim şansı da tanıyor: Ya hazır kalıba gireceksin ya da el yapımı bir ruhla devam edeceksin. Bu seçimin kolay olmadığı ortada. Çünkü gerçeklik, bazen bir darbe kadar sert.
Ama işte o sertlikteki güzelliği gösterebilen her eser, iz bırakır. “El Yapımı Ruhlar” bunu sessizce yapıyor. Bağırmıyor, ajite etmiyor. Ama sesini duymamak da mümkün değil. Çünkü bazen en çok susan şey içini en çok titreten şeydir.
·
244 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.