Kitapta Nazi yönetiminin yahudilere karşı izlediği politikanın toplumsal yaşama aktarılışı dokuz yaşındaki Bruno' nun gözünden anlatılıyor. Bruno, Hitler tarafından görevlendirilen Alman bir kumandanın oğludur. Babanın görevi dolayısıyla Berlin' den out-with diye adlandırılan yahudi toplama kamplarına taşınma süreci çocuk duygusallığı ve çatışması ile ele alınıyor. Bruno' nun yeni evinde tanıştığı ve arkadaşlık kurduğu Shmuel ise tel örgülerin ardındaki toplama kamplarında yaşayan yahudi bir çocuktur. Bruno ve Shmuel' in arkadaşlığı onları ayıran tel örgülere rağmen çocuk saflığıyla gelişmiştir. Bruno' nun gözünden Shmuel betimlenirken Shmuel' in solgun, hasta görünümüne, çukura kaçmış gözlerine, zayıflamış bedenine, zayıflamış ellerinin derisinde beliren damarlara dikkat çekilmiştir. Bu betimleme bana şu anda soykırıma uğrayan Filistinli çocukların görünümünü hatırlattı. Bir zamanlar zulme uğrayan şu anda zalimin kendisi. Zulmettiği ise bir zamanlar kendisine zulmedenler değil, zulümden kaçarken sığındıkları topraklardaki misafirperver insanlar. Kitap şu sözlerle bitiyor: "Bu, Bruno ile ailesinin hikâyesinin sonu. Elbette tüm bunlar çok uzun zaman önce oldu ve böyle bir şey bir daha asla olamaz. Bu zamanda ve bu çağda tabii ki..." Malesef ki bu çağda böyle bir şey Yahudilerin eliyle zalimce yeniden yaşanıyor.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.