Martin Eden i okuyanlar bilir. Martin ne kadar çalışkan azimli bir o kadar hayatın içindeyse Oblomov da bir o kadar küçük bir odanın içinde kaybolmuş; odasını bırakın yatağından çıkmayan, yüzünü yıkamaya bile üşenen tembel biridir. Martin ne kadar yoksulluk içinde büyüdüyse Oblomov bir o kadar üzerine titrenerek büyütülmüş, çorabını bile hizmetçisinin giydirdiği bir karakter. Martin Eden zirveye çıktığında tek kişilik bir yalnızlığa ulaşmıştı. Sanırım oblomov bu gidişle dibe doğru gerçek bir yalnızlık yaşayacak.
Kitabın başından itibaren içime daral geldi, ruhum sıkıldı. Normal bir insan sorunlara çözüm arar düşünür ve eyleme geçer. Bu adam basit bir mektup yazma işini bile dünyanın en zahmetli işiymiş gibi düşünmesi! ve bunu sürekli ertelemesi beni çıldırttı. Elimde olsa bir sopayla Oblomov u kovalayacaktım sokağa. Otistik bir karakter zannımca. İnsan, plan yapar (düşünür) ve eyleme geçer. Oblomov daha plan kısmını bile aylarca miskince yatağında yatarak düşünen! ve eyleme geçemeyen sinir bozucu bir karakter.Sayfa üç yüze gelince İlber Ortaylı’nın Bir Ömür Nasıl Yaşanır adlı kitabını okumaya başlamanın çok yerinde bir karar olacağına kanaat getirdim. İyi ki de öyle yapmışım; içime güneş doğdu. Şu da var ki içimi bu kadar kasvetle saran bu kitapta, sayfalar aktı gitti. Oblomovluk yapıp, okumaya başladığım bu kitabı yarım bırakmayacağım tabi ki… (ilk üç yüz sayfasına bile sayfalarca inceleme yazılır ama ben yazar kadar detaycı olamayacağım; okuyun
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.