Bazı hikâyeler vardır, yalnızca okunmaz… yaşanır. Uçurtma Avcısı tam da böyle bir hikâye.
Satır aralarında sadece Afganistan’ın gökyüzünde süzülen uçurtmalar değil, insanın vicdanında asılı kalan hatıralar da var.
Khaled Hosseini, çocukluk dostluğu ile ihaneti, sadakat ile korkuyu, geçmiş ile yüzleşmeyi öyle bir örüyor ki; her sayfa kalbine görünmez bir ip bağlıyor.
Amir ve Hassan… biri efendi, biri hizmetkâr; ama ikisini birbirine bağlayan şey, kan değil, çocukluk anılarının masumiyeti.
Ve o masumiyet, bir kış günü karın üzerine düşen kırmızı bir lekeyle bozuluyor.
İşte o leke, tüm hikâyenin üzerine düşmüş gölge gibi… ne kadar zaman geçerse geçsin, silinmiyor.
Bu kitap, dostluğun yalnızca gülüşlerde değil, sessiz acılarda da ölçüldüğünü hatırlatıyor.
Baba figürünün gururu, pişmanlıkların yükü, geçmişten kaçmanın imkânsızlığı… Hepsi, Afganistan’ın değişen manzaralarıyla iç içe anlatılmış.
Bir uçurtma yarışından Pakistan’ın tozlu sokaklarına, oradan Amerika’nın yabancı ışıklarına kadar, her adımda yazar sana şunu fısıldıyor:
"Geçmiş, peşini bırakmaz… onu ancak yüzüne bakarak yenebilirsin."
Uçurtma Avcısı, insanın kalbine hem yara hem de merhem bırakıyor.
Bitirdiğinde, elinde kalan yalnızca bir hikâye değil; affetmenin, yüzleşmenin ve “Senin için, bin kez de olsa” diyebilmenin ağırlığı oluyor.
·
43 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.