Benim mevsimim sonbahar gibi; biraz hüzünlü, biraz sessiz, biraz bekleyişte. Bu kitap, o karanlıkların içinde bir çıkış yolu arayanların kitabı bence. Okurken mahalle kültürüne, çocukluk hayallerine dokundum. O samimi ortam, o eski günlerin özlemi… gerçekten her satırında hissettim.
Yine her zamanki gibi yazarın üslubu çok akıcı. Ama sonunu biraz daha özgün beklerdim, klişe bir kapanış olmuş sanki. Yine de o psikolojik buhranları, İlknur’un yaşadıklarını anlatışı ve mahalle halkının tepkileri insanın içine işliyor.
“Bazen insan sanıyor, eskisi gibi olabilir her şey… Olmaz halbuki.” İşte tam da böyle bir kitap. Ağır okumalar arasında nefes almak isteyenlere, samimi, içten, düşündüren bir eser arayanlara tavsiye ederim.
·
268 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.