SPOİLER İÇERİYOR
Kitabı okurken başta çok zorlandım, diline alışınca akıcıydı. Karakterimiz Meursault bana Güldür Güldür Düz İsmail’i anımsattı :) Toplumun beklentileri, yüklenilmesi gereken tören, etkinlik, yas organizasyonlarını ruhuna yüklememiş bir insanla karşı karşıyayız. Bu nedenle beynin en ilkel kısmından akan düşüncelerle hayatı yaşayan bir insan. Dümdüz. Savaş-Kaç-Hayatta kal. Mesela canı sıkılıyor ve konuşanı dinlemiyor, ancak sıkıldığını da ifade etmiyor. Annesi ölüyor ama başında beklerken uykusu da geliyor. Güneşten bunalıyor ve elindeki tabanca ateşleniyor . Tamamen ilkel dürtüler. Bu onu diğerlerinden farklı kılıyor, onlara da “tuhaf” geliyor. Ve “duygusuz” gibi nitelendirmeler yapılıyor. Zaten Meursault da kendi içini yokladığında gerçekten bir duygu bulamıyor. İçinde duygu olması da olmaması da bir ona göre. Karakterin söylediği “Bence bir” cümlesi kitabı özetleyen en önemli cümle. Kitabın beğendim yanı farklı bir karakterin iç dünyasında geçenleri okumak; o “tuhaf bulduğumuz” insanlara karşı farklı bir bakış açısı getirdi. Beğenmediğim yanı Meursault’un kendi arkasında durmayışı beni okurken sinirlendirdi. Yani farklısın tamam ama insanlara da seni anlamaları için bir kapı aç. Böyle düşünüyorum , duygularım böyle de. Emek ver. Ama bu da ona gereksiz geliyordu. Kısacası bu kitabı okuyayım mı diye sorarsanız “Bence bir” :)
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.