Yoko Ogawa’nın Hafıza Polisi adlı romanı, bir ada toplumunun yavaş yavaş kaybolan nesneler ve bu kayboluşların zorla unutturulması üzerinden, hafıza, kimlik ve otorite ilişkisini sorgulayan distopik bir anlatı.
Romanın geçtiği isimsiz adada zaman zaman belirli nesneler “yok oluyor.” Bu yok oluş yalnızca fiziksel değil, o nesne ve onun ada halkının zihninde yer eden tüm imgeleri ve o nesne ile ilgili olan anılar insanların hafızalarından da siliniyor. Örneğin kuşlar kaybolduğunda, adadaki herkes onları unutmak zorunda kalıyor. Bu sürecin kontrolü, baskıcı ve sert yöntemlerle çalışan “Hafıza Polisi'nin elinde. Romanın anlatıcısı olan genç kadın yazar, annesinin geçmişten getirdiği yasak hatıralar sayesinde yok oluşun farkında. Yakın dostu olan R’yi saklayarak Hafıza Polisi’ne karşı küçük ama tehlikeli bir direniş başlatıyor. Hikâye ilerledikçe, hem fiziksel hem de zihinsel alanın gittikçe daraldığını ve karakterlerin dünyasının neredeyse tamamen silindiğine (eksilen uzuvlar vs.) şahit oluyoruz.
Ogawa’nın üslubu yalın ve dingin. Kitabın Türkçesini bulamadığım için İngilizcesini okumama rağmen pek zorlanmadım ancak bu sakinlik, romanın atmosferini daha da ürpertici kılmış. Olaylar aceleyle değil, ağır ağır gelişiyor. Bu ağır tempo, biz okuyucuların kaybolan nesneler karşısında karakterlerle birlikte şaşkınlık ve hüzün yaşamasına imkân tanıyor.
Hafıza Polisi, Orwell’in 1984’ü ile Bradbury’nin Fahrenheit 451’i arasında bir yerde konumlanabilecek, ancak kendine has Japon melankoli soslu bir kitap. Distopya türünü sevenler için hem politik hem de psikolojik bir derinliği var. Roman, okuyucusunu “hafızasını korumak” gibi insani bir sorumlulukla baş başa bırakıyor.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.