Son söyleyeceğimi başta söylemek istiyorum. Yazarın en sevdiğim taraflarından biri, karakterlerini “aşırı yakışıklı” ya da “ölçüsüz seksi” gibi klişelerle pazarlamaması. Kitabın sonunda da özellikle belirtmiş: “İsterseniz kendi hayalinizde siz seksi olarak canlandırın.” Egoist, kadınlara sahipmiş gibi davranan erkek karakter yerine; sağduyulu, gerçekten bir şeyler başaran karakterleri okumayı çok daha keyifli buluyorum.
Yazarın fantezi dünyası yine ışıl ışıl! Bol sembollü, karmaşık ve çok katmanlı bir hikâye sunuyor. İlk 250 sayfa oldukça tempoluydu, sonrasında olaylar yavaşlamadı ama çok daha karmaşık hale geldi. Bu karmaşa herkese hitap etmeyebilir. Yazarın kalemi ya da fantezi dünyası diyelim biraz zorlayıcı. Ben bu şekilde olayları birbirine tamamen sarıp sonra yavaş bir şekilde açılmasını okumayı seven bir okurum. Karaktere gelince sayıları fazla olmasına rağmen hepsinin iç dünyasını bir şekilde anlatmış yazar. Beğendimmm.
İlk sayfalarda kitap Pipps karakterinin Sherlock Holmes’tan; Hayes’in ise Dr. Watson’dan esinlenmiş olabileceğini düşündüm. Aralarındaki dinamik bana bu ikiliyi ara ara hatırlattı. -birebir değil - Ancak kitabın sonuna geldiğimde bu benzerlik hissi tamamen dağıldı.
Kitabın finalinde sanki devamı gelecekmiş gibi bir hava vardı. Ancak öğrendiğim kadarıyla bu kitap bağımsız bir hikâye; devamı henüz yazılmadı. Yazar, Şeytan ve Karanlık Sular’dan sonra The Last Murder at the End of the World (Dünyanın Sonundaki Son Cinayet ya da Dünyanın Sonunda İşlenen Son Cinayet şeklinde çevrilebilir) isimli başka bir roman yazdı. Henüz Türkçeye çevrilmedi, ancak İthaki çevirirse muhtemelen bu isimlerden birini kullanır.
Finalini çok beğendim; gerçeği öğrendiğimde bile şaşkınlıktan sayfaya bakakaldım. Karmaşık yapıları seven, kurguda ilüzyonları yakalamaktan hoşlanan okurlar için kesinlikle tavsiye ederim.
·
102 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.