Doksanlı yıllar…
İşlemediği bir suç nedeniyle yıllarca boş yere hapis yatan Fuat ile sevmediği bir adamla evlendirilen Ülfet’in, yani hayatları çalınan bu iki insan adına aşk dediğimiz o anı henüz yakalamışken bir anda acil servisin orta yerinde yapayalnız, bir sedyenin üzerinde
‘ Alıcı kuşlar gibi, başımın önünde durmayın
Kolkola verip yalnızlığı, vurmayın yüzüme yüzüme kar taneleri … ‘ şarkısını söylerler.
.
.
İşler bu noktaya nasıl mı geldi ?
.
.
Milas’dan ( Muğla ) Ankara’ya, Ankara’dan İstanbul’a ,İstanbul,dan İzmir’e uzanan , hep dönen bir roman. Sanki içinde onlarca öykü, bir o kadar da karakter var. Ama hepsi bir noktada buluşacaklar…
.
.
Roman da, aşk da , hayat da avuçlarımızın arasında eriyen buzdan bir top değil mi zaten ?
.
.
Buyrun, keyifli okumalar…
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.