Bazen bir kitap serisi sadece okunmaz, yaşanır. Harry Potter benim için çocukluk hayal gücümün kapısını aralayan, gençliğimin en sessiz dostu, olgunluğumun hâlâ vazgeçemediği bir sığınak.. Ölüm Yadigarları ise bu serinin kalbime kazınan en ağır, en derin kitabı…
Bu, yedinci kez çıktığım bir yolculuktu. Çünkü gerçek bir Potterhead çok iyi bilir ki ne zaman bir şeyler yolunda gitmese Hogwarts seni çağırır… Her seferinde Hogwarts’a dönmek, eski bir dostun kapısını çalmak gibi. Tanıdık koridorlardan geçerken, kahkahaların ve eski anıların arasında, yaklaşan fırtınanın ağırlığıyla omuzlarım yeniden çöküyor. Çünkü biliyordum: bu kitap, en çok kayıpların olduğu kitap. Beni en çok üzen en derinden sarsan kayıplar ve gerçekler bu kitapta yaşanıyor.
Harry, Ron ve Hermione artık sadece genç birer öğrenci değil; bedel ödeyerek büyümüş, kendi korkularıyla savaşan, dostluklarını kanla mühürlemiş üç savaşçı. Voldemort’un karanlığı büyüdükçe, aslında her satır bize şunu hatırlatıyor: En zor savaş, başkalarına değil, kendi içimizdeki korkuya karşı verilir.
Snape’in gerçeği… İşte orada kelimeler boğazımda düğümleniyor. Yıllardır yanlış tanıdığımı sandığım bir adamın, aslında en büyük fedakârlığın taşıyıcısı olduğunu görmek, hem kalbimi paramparça ediyor hem de bu dünyaya olan bağlılığımı daha da derinleştiriyor. Çünkü bu seri, sadece “iyiler” ve “kötüler” üzerine değil; insan ruhunun tüm grilikleri üzerine kurulu. Snape bu seride ki en gri ve belki de en sevilmeyen karakter. Oysa o sadece anlaşılmamış ve hiç sevilmemiş bir adam…
Kitap bittiğinde elimde kalan şey, sadece tamamlanmış bir hikâye olmuyor. Bu, yıllardır yanımda yürüyen dostlara, kahramanlara, hatalara, zaferlere ve kayıplara veda benim için. Ama aynı zamanda biliyorum ki bu vedalar asla tamamen gerçekleşmeyecek. Çünkü Hogwarts benim için hep orada olacak; ışıkları sönmeyen, kapısı ardına kadar açık bir yuva gibi..
Ve belki de bu yüzden, ne kadar acı verse de Ölüm Yadigarları’nı tekrar tekrar okuyacağım. Çünkü bu sadece bir kitap değil, hayatımın en güzel parçalarından biri. Bir süre sonra yine elim bu seriye gidecek yine aynı heyecanla çevireceğim sayfaları. Yine hüngür hüngür ağlayacağım… Harry Potter kaç yaşına gelirsem geleyim benim için her daim en özel en güzel kitap serisi olarak kalacak..
Ve biliyorum ki bir gün yine o peronun 9 ¾ numaralı sütununun önünde duracağım. Elimde valizim, kalbimde çocukluğum… Tren düdüğü çalacak, Hogwarts’a giden o kırmızı tren hareket edecek. Ben yine o dünyaya döneceğim. Çünkü bazı yolculuklar asla bitmez; bazı dostluklar zamanla değil, sonsuzlukla mühürlenir.
Hogwarts, her zaman evim olacak…
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.