Herkes kaybolur.
Birey, duygularını düzenleyemez; ne hissettiğini netleştiremez. Karar verme, hedef belirleme ve motivasyon kaybı yaşanabilir. Kalbinin haritası silinir, eski seni arar ama bulamazsın. Her şey normal görünür; fakat renkler kaybolur. Yüreğini kocaman bir korku kaplar.
Bu kayboluştan esaslı bir kabulleniş ve derin bir farkındalıkla kurtulmak mümkündür.
Çünkü serçeler, atmacalar sayesinde manevra kabiliyetlerini keşfeder.
Tabii bu, benim metaforum.