Özgürlük Uğruna Acıya Razı OlmakDuygu ve Düşünce
Bir dünyanın kapısını araladığında, gördüğün şeyin bir ütopya mı yoksa distopya mı olduğuna karar vermek, bazen gözlerine değil yüreğine düşer. Cesur Yeni Dünya’da insanlık, huzur ve düzen uğruna kendinden vazgeçmiş bir topluma dönüşmüştür. Genetik laboratuvarlarda şekillenen hayatlar, henüz doğmadan hangi sınıfta yaşayacaklarını bilerek dünyaya gelir. Her şey kusursuz bir matematikle hesaplanmış, birey değil sistem vardır. Ve sistemin istediği tek şey, sorgulamayan, boyun eğen, mutlu kölelerdir.
Bu dünyada acı yoktur, çünkü mutsuzluğa yer yoktur. Ama aynı zamanda aşk da yoktur, bağlılık yoktur, inanç yoktur… İnsan olmayı insan yapan her şey, huzur ve denge adına silinmiştir. İnsanlık, kendi ruhunu kolay bir yaşam karşılığında satmış; özgürlük, bir uyuşturucu hapın tatlı sisinde boğulmuştur.
Fakat her sistemin içinde, kabullenmeyen bir ruh çıkar. Bernard, Lenina ve “Vahşi” John’un hikâyesi, bu çarkın arasına düşen kum tanesidir. John’un gözünden modern dünyanın çirkin parıltısı, sahte mutluluğun içi boş sesi duyulur. O, acının da, sevincin de, özgürlüğün de gerçek olduğunu bilir. Ve bir seçim yapmak zorundadır: Her şeyin kontrol altında olduğu güvenli bir kafeste mi yaşamak, yoksa bilinmezliğin ortasında, özgürlüğün keskin soğuğunda mı?
Huxley, bu hikâyede bizi insan olmanın özüne bakmaya zorlar. Konfor ve güvenlik uğruna ruhumuzu teslim etmeye ne kadar hazırız? Sahte bir mutluluk mu, yoksa bedeli ağır bir özgürlük mü? Cevap, her zaman sandığımız kadar kolay değildir.
·
194 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.