Serinin ikinci kitabı da aynı macera ve komikliğiyle devam ediyor. Bu seriyi sevmemin nedeni aslında gerçekten yazarın harika yaratıcılığını konuşturmadı diyebilirim. İnsan gerçekten merak ediyor, bu kadar gerçek dışı şeyleri nasıl kurgulayıp en iyi şekilde kitaba aktarabilmiş diye. Arthur ve Ford arkadaşlığını seviyorum. Aslına bakarsanız kitabın içindeki karakterlerin ilişkisi çok hoşuma gidiyor, genel olarak atışma içerisinde olsalar bile. Zaphod'un iki beyni arası gizem merakımı gıdıklıyor diyebiliriz. Bir şeyler var ama ne olacak, amaç ne, kırkiki ne anlama geliyor? Bütün bunlar hep aklımda dönen sorulardı. Biraz spoiler aldığımdan kırkikinin aslında gerçek bir anlamı olmadığını sadece yazarın böyle bir gizem yaratmak istediğini biliyorum. Bu biraz benim için üzücü geldi çünkü büyük bir felsefi anlam bekliyordum. Yine de bu merakın sebebi yazarın yaratıcılığı der susarım. En sevdiğim karakter kesinlikle Marvin. Bana çok tatlı ve bir kucaklaşmayı hak eden depresif bir robot gibi geliyor. Sürekli can sıkıcı şeylerden bahsedip hayatın onu üzdüğüni, her şeyin kötü olduğunu söyleyip dursa da bence hikayedeki en önemli ve tatlı karakterlerden. Kitabın sonuna doğru Marvin'nin ortadan kaybolmasına duyduğum üzüntüyü anlatamam bile. Yine de bir sonraki kitaplarda onu görmek için can atıyorum. Çok sevdim ben bu kitabı kısaca. Anlatmak istediği şeyleri dalgaya vurarak bir de üstüne güzelce bir yaratıcılığını kullanarak anlatan Douglas Adams, bu kitabında da beni büyüledi.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.