George Orwell’in Hayvan Çiftliği kitabını okuduğumda, hem etkilenip hem de rahatsız edici bir şekilde düşündüğümü fark ettim. Basit bir çiftlik hikâyesi üzerinden, gücün yozlaştırıcı etkisini, eşitlik vaatlerinin nasıl baskıya dönüştüğünü görmek beni derinden sarstı. Özellikle idealist hayallerin zamanla çıkar hesaplarına kurban gitmesi, tarihin defalarca sahnelediği bir trajediyi gözlerimin önüne serdi.
Ama şunu da fark ettim: Orwell’in dünyasında karakterler neredeyse tamamen siyah ya da beyaz. Ya tamamen masum, iyi niyetli ama saf; ya da tamamen açgözlü, hırslı ve kötü. Bu, gerçeğin karmaşıklığını biraz eksik bırakıyor. Çünkü hayatta çoğu insan gri tonlarda yaşar. Ne tamamen iyi, ne tamamen kötü. Kitapta bu gri alanın eksikliği, hikâyeyi çarpıcı ama biraz tek boyutlu kılıyor.
Yine de, bu eleştirime rağmen, Hayvan Çiftliği bana toplumsal düzenler, iktidar ilişkileri ve bireylerin sisteme karşı direnci konusunda çok şey düşündürdü. Bir masal gibi başlayıp sert bir tokada dönüşen bu hikâye, okuduktan sonra uzun süre zihnimden çıkmadı.
·
148 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.