Ana karakterimiz klasik bir Rus klasiği olan Oblomovluk yapmaktadır. Hayatı fiziksel olarak yaşamak yerine kendi zihninde kurduğu hayaller içinde yaşamaktadır. Bir nevi çocuktur diyebiliriz. Sonuçta çocuklar da gerçekliğin içinde yaşamak yerine çoğu zaman hayal dünyalarını tercih ederler. Fakat bir çocuk ile ana karakterimiz arasında önemli bir fark vardır. Çocuk hayal dünyasında yaşamakta mutludur. Ana karakterimiz ise tam tersi ömrünü hayalleriyle heba ettiğini düşünüp olabildiğince mutsuzdur. Bu fark çocuğun gerçekten gerçekliğin farkında olmamasındadır. Karakterimiz ise gerçekliği iliklerine kadar hissetmektedir. Bu ikilem karakteri sürekli arada kalmışlığa ve en sonunda pasif bir bekleyişe sürüklemektedir. Daha kötüsü ise ilacı etrafında aramasındadır. Bu belki de kendine yapacağı en büyük kötülüktür. Çözümü dışarıda arayıp beklentiye girmek hikayenin ana teması olan hayal kırıklığıdır. Yan karakterimiz ise bambaşka bir durumdadır. Sevgisini fiziksel ve psikolojik boşlukları üzerine kurmuştur. Bu da onun hastalıklı bir sevgi oluşturmasına neden olmuştur. İlk akla gelen soru ise neden bu hastalığı ana karakterimizde bulamaz olur. Aslında sorunun cevabı basittir. Sorun duyduğunu sandığı sevgidedir. Oysa bu sevgi sağlıklı bir ortamda oluşmamıştır ve sağlıklı bir ilişkinin temeli olmayacaktır. Belki hepimiz ana karakterimize kitabın sonunda üzülmüşüzdür. Aslında tam tersi sevinmeliyiz. Hastalıklı bir sevginin esiri olmaktansa sağlıklı bir yalnızlığa mahkum olmuştur. Onun ilacı dışarıda değil kendisindedir. Umalım ki bir gün bunu bulur.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.