“Aşk, disiplinli ve mantıklı çalışma düzenini bir anda altüst eden sinsi bir diploma düşmanıydı.” Herhalde 20’li yaşlarımın bir hikayesini yazsam başı böyle bir cümleyle başlardı :)
Bir kitabı okurken, kendinizden bir parça bulabiliyorsunuz. Aramanıza gerek yoktur. Onu okuduğunuz an yüzünüze bir gülümseme oturur veya hüzünlenirsiniz. Ben de bu cümleyi okuduğumda gülümsedim.
Bahar Eriş’in ilk romanı. Zeynep’in gençlik yıllarından, evlenip çocuk sahibi olana kadarki hayat hikayesini okuyoruz. Gülerek başladığımız romanı, ağlayarak bitiriyoruz. Hani film izlerken bazı sahnelerde bir anda bir şey olur ve “hiiiii” diye bir ses çıkarırız ya, bu kitabın bir yerinde de aynı sesi çıkarıyorsunuz. Kalbiniz hızlı hızlı atmaya başlıyor. Hele öyle bir bölüm var ki, gözlerinize dolan yaşlardan kelimeleri zor seçiyorsunuz. Sürekli gözünüzü kırpıp yaşların akmasını sağlıyorsunuz ki devam edebilesiniz :(
Bahar Eriş’in kitaplarından mutlaka bir şeyler de öğrenirsiniz. Mesela ben “keşiş yengeci” ni bu kitapta öğrendim. Mesela “Deja vu” nun tersinin “Vuja de” olduğunu. Sonra Aşk’ın çeşitli tanımlarını yapmış. Biri çok komik. “Aşk, aşırı hormon salgısının yol açtığı geçici körlük haliydi. Dopaminle başlayıp oksitosin, vazopressin ve zamanla ‘allahsenikahretsin’ e dönüşen bir hormon seliydi” diyor :)) Hangisi size uyarsa. Ben en başta yazdığımı aldım.
En sonda, kızına yazdığı mektupla da son vuruşunu yapıyor Zeynep, “Son yok” diyerek…
Bahar Eriş’in hangi kitabını alırsanız alın, o içtenliği ve naifliği hissedersiniz, ruhunuz doyar. Sırf bunun için bile okunmaya değerdir kitapları, -ki ruhunuzun yanında beyniniz de doyar.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.