Kalemiyle ilk kez tanıştığım Sezgin Kaymaz’ın Nefha'sı ile bu kez Cennet'e uzanıyoruz. İsrafil’in ölü kalplere can veren nefesi demek Nefha. Adem’in önünde secde etmeyen Azazil, onun secde edilmeye layık olmadığını göstermek için günaha sürükledikten sonra Cennet’ten kovulmuştur. Ardından Adem ve Havva da… Cennette dört kadim melek Mikail, İsrafil, Azrail ve Cebrail vardır. Bir de diğer eğitime tabi tutulan melekler.
Bu küçük melekler düşündükçe sorular birbirini izler. “Hepimiz Adem’in önünde secde ettik. En büyük melekler de etti. Ama o da suç işledi. O zaman biz kimiz ki işlemeyeceğiz” diyorlar. Sonra düşünüyorlar: Koskoca Azazil suçlanabilmişse hangimiz suçlanmayız. “Çünkü düşündüğünü söyledi o. Bu da demek oluyor ki, düşündüğünü söylemek suç o zaman.”
Sezgin Kaymaz’ı ilk kez okudum. Değişik bir anlatımı ve dili var. Farklı. Mesela çoğul eki fiillerde hep en sonra. Varmışlardı değil de varmıştılar. Gerek konusuyla gerek farklı anlatımıyla bana Saramago’nun Kabil romanını anımsattı. Düşünmek, sorgulamak, kibir, büyüklenme gibi konularda ilginç söylemler vardı kitapta. Zihin açıcı bir egzersiz çözmek gibiydi.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.