Romanlarını severek okuduğum Nermin Yıldırımın “Bavula Sığmayan” isimli öykü kitabını okurken önce tereddüt ettim. Çünkü hem öykülere düşkün bir okur olarak hakkını veremeyecek olmasından hem de romanlarını sevindiğim bir yazardan beğenmeyip uzaklaşacak olmaktan ötürü bir tereddütle epey bir vakit erteledim. Çünkü daha önceki okuma tecrübelerime dayalı romanlarını sevdiğim yazarlar için “Herkes de öykü yazmak zorunda değil.” diye hüsrana uğramış ya da çok sevdiğim bir öykü yazarlarının deneme yazılarına yönelmesiyle hayal kırıklığı yaşamışlığım olmuştu. Lakin Nermin Yıldırım yüzümü güldürdü, tabularımı kırdı. Ve biraz da şunu anladım; sanırım ben yazarın sadece romanlarını değil anlatımını, ruhunun dile geldiği kalemin üslubunu seviyormuşum. Çünkü istisnasız bütün satırları arasında kayboluyorum.
Önyargılar maalesef ki bir esaret ve bu okuma süreciyle bir önyargıdan kurtulmuş olarak daha özgürce ve güzel bir bitişin huzuruyla yeni kitabıma geçebilirim :)
“Aile Yalanları” ilk öykü… Anne Müzeyyen, baba Kamuran ve kızları Belgin; üç farklı kişiden, aynı olayı, kendi perspektiflerinden ve içsel konuşma süreçlerinden aktarmış ve çok da başarılı olmuş. Aynı anlatım tarzıyla iki farklı başlık altında “Nihan’ın Söyleyecekleri ve Nigan’a Söyleyeceklerim” adlı öykülerde evli Metin ile Nihan’ın zihin akışını görüyoruz. Aynı olaylara muhataplarının ayrı ayrı zihinsel akışıyla görmek bir suçlu aramak, kızmak gibi negatif yükleme olmadan sayfaları daha naifçe çevirmeye ve daha huzurlu okuma sürecine vesile oluyor.
“Bir Mahizer Zamanı” gerçekten, çirkin şansı versin ve güzellik başa bela dedikleri inancın çerçevesinde hüzünlü bir öykü ve ikinci bölümün nazarımda favorisi
Ve son bölüm olan “Kronos Aylakları”, “Saatler Neden Durur?”, “Bavula Sığmayan”, “Gar Perisi”, “Elmalar ve Kurtları”, “Şimal Yıldızı” başta olmak üzere kalbimde yer eden, ayrı ayrı iz bırakan on dokuz öyküden oluşuyor.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.