İncir Kuşları
Sırplar yüreğimi ateşe tuttular
Ben hiç yanmadım
Geceleri soyup koynuma girdiler
Ben hiç sevişmedim
Atalarıma küfürler savurdular
Ben hiç duymadım
En sonunda beni hamile bıraktılar
Ben hiç doğurmadım...
Bosnalı bir kızın sözleriyle tüm kitap dile geliyor aslında. Zulümler bu dünyada hiç bitmedi her zaman modern çağda eski çağ , orta çağ , çağlar değil insanlık hiç değişmedi . Çağlarda sorun yoktu insanlık başlı başına bir sorundu. Bosna da yaşayan da insandı , Sırbistanda yaşayan da. Dil, ırk , mezhep diye diye yediler birbirlerini aslında mesele bunlar bile değildi .Ama insanlar kendilerince vahşetlerini haklı göstermek için biz asırlarca düşmanız diyorlar. Bu neyin davası bu neyin kinciliği. Biz insanız ne olursa olsun hangi bölgede olursa olsun bu dünya bizim . Birileri katlediyor Birileri öldürülüyor birileri izliyor birileri sadece sessiz kalıyor. Burda yok olan şey insanlık oluyor. Savaş normal değil, benim başıma gelmez dememek gerek . Kör sağır dilsiz oynamamak gerek . Çünkü bu millete başına böyle bir şey geleceğini bilmiyordu. Savaşa girince uyandılar bir daha uyanmak istemeseler bile ...
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.