Tarlakuşu- Dezsö Kosztolanyı
36 yaşında bir kız, içine kapanık bir baba ve hiçbir şeyi olmayan anne.
Derin bir üçgen bağlantısıyla kaleme alınmış romanın kuşkusuz en çarbıcı yeri giden kızlarının arkasından üzülen anne babanın 1 haftalık hayatlarına olağan bakmaları ve "çirkin" diye bilinen kızlarının gözlerine bakamamaları.
Kitabı okurken çoğu zaman sıcak bir temmuz günü Antalya sahilindeydim çoğu zaman yalnız kalmış evimin balkonunda.
Sancılı bir süreçte sancılı bir ailenin evlerinde sedirlerine misafir oldum. Uzaktan bir Macar topluluğuna bazen yabancı bazen etnik köken benzerliği ile tanıdıklara rastladım. Babanın kendi içinde yaşadığı buhran kaybolmuş bir geçmişe götürdü beni, itirafı mümkün olmayan baba kız ilişkilerine ve annenin kendi içinde kimsesizliği bir piyano eşliğinde kulaklarımı doldurdu. Kitabı sevdim, kitaplığın en nadide yerine aldım yerleştirdim, içimden nasıl bu kitabı unuturum diye sayıklarken aslında oturduğum o sedirde benimde bir zamanlar tarlakuşu olduğum ve kimsenin gözüme bakmaya cesaret edemediği bir zaman dilimi olduğunu anımsadım. Benzerlikler farklılıkları bile geçiştiriyor. O yüzden bir süre daha tarlakuşuna yakın oturacağım.
17 Ağustos 2025
·
1 +1'leme
·55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.