Beni derinden etkileyen bir kitap oldu Altıncı Koğuş. İvan karakteri aslında okumuş, aydın ve duyarlı bir karakter; fakat takıntıları ve birilerinin onu takip etme paranoyası yüzünden hastaneye yatırılması çok üzücüydü. Kitap, sistemin aslında ne kadar acımasız olduğunu gösteriyor.
Kitapta deliliğin nasıl ifade edildiği de çok çarpıcı. Ne kadar okumuşsan, düşünüyorsan, tartışıp sorguluyorsan, insanların gözünde o kadar “delisin”. Çehov bunu net bir şekilde açıklamış. Burada hastane sistemi, bürokrasi ve toplumun akıl sağlığına yaklaşımı eleştiriliyor. Akıllı ve yetenekli insanların sistem içinde nasıl ezildiği çok açık bir şekilde görülüyor.
Hobotov’un Andre’yi kandırması ve çıkarı uğruna ona sürekli ilaç vermesi, bence Andre’nin ölümüne sebep oldu. Andre’nin Ivan’la konuşabiliyor olması, Ivan’ın aklının tamamen kaybolmadığını gösteriyor. Ivan’ın zekâsı ve felsefi yaklaşımı çok etkileyici; Ivan entelektüel olarak teorik düşünürken, Andre daha çok pratikten, yani acı çekmenin ve yaşamış olmanın düşünceyi derinleştirdiğini savunuyordu. İkisinin arasındaki bu konuşma benim için çok güzel bir çatışma örneğiydi.
Kitapta doktor-hasta ilişkisi de önemli bir nokta. Doktor her şeyin farkında, ama sadece düşünüyor ve teorik olarak pasif kalıyor. Bu durum, toplumdaki kayıtsızlığa yapılan bir eleştiri gibi. Düşünüyor ama eyleme geçmiyor; biraz da günümüz insanını temsil ediyor.
Andre, deli muamelesi görmeseydi, belki Ivan bambaşka bir yol izleyebilirdi. Andre ile sohbet ederek iyileşebilirdi belki. Ancak sistem, Andre’nin Ivan ile görüştüğünü öğrenince onu da deli olarak damgalıyor.
Ivan biraz da insan aklının yalnızlığını simgeliyor. Zekâsı, toplumdan kopmasına sebep oluyor. Andre’ye değer verilseydi, Ivan için kurtuluş olabilirdi; ama bu sefer de kitap umutlu bir son alırdı. Çehov zaten toplumun acımasızlığını eleştiriyor.
Çehov’un dili sade ama derin; küçük bir hikâyede büyük bir felsefi tartışmayı ustalıkla sığdırması gerçekten takdir edilesi.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.