İnsan Ne İle Yaşar
Kitaba da ismini veren bu ilk hikâyeyi @Tülay KÖK hocamın da tülbentiyle süzdükten sonra kendi dilimce anlatmaya çalışmak istiyorum.
"*Kadın adamdan daha korkunçtu, ağzından ölüm havası esiyordu ve bu koku nefesimi kesiyordu.
*Sonra kocası ona Tanrı'yı hatırlattı ve kadın da birden değişiverdi. İnsanda ne var öğren?" İnsanda sevgi olduğunu anlamıştım."
Çok önceleri doğrusunu da tam hatırlayamadığım bir söz vardı "kaygının endişenin tersi rahatlık değildir güvendir."
Bu güven nedir hayatın getirdiklerine götürdüklerine karşı teslimiyet; dalgalanan hayatın içinde debelenip akıntıya yüzmek değil kendini suyun oyunlarına hazırlamak oyuna katılabilmek ahenk içinde olabilmektir.
Tülay hocanın da dediği gibi olasılıkları sınırsız olduğu şu evrende sınırlı aklımızla mantık yürüterek sürekli ileriye yönelik hesaplar yapıp geleceği analiz edebilir hale getirmeye çalışıyoruz.
Bu hikayede yarın ne yiyeceği belli olmayan bir aile son yiyeceğini bir yabancıyla paylaşıyor. ( Bu çok fazla mı geldi? )
Kalbimizin ekmeğine mantık banamayız.
"*"Adam bir yıl hesabını yapıyor, oysa akşama kalmadan öleceğini bilmiyor."
Ardından Tanrı'nın diğer kelamını hatırladım "İnsana ne verilmemiştir öğren." İnsana neye ihtiyacı olduğunu bilme yetisi verilmemiştir.
*İnsan olduğumda hayatta kalmamı sağlayan kendimi kollamam değil, yolda rastladığım bir adamla karısının sevgisidir."
Bu hayatta kendi kendime öğrendiğime inandığım en güzel bilgi fedakarlıkla iyilik birbirinden çok ayrı şeyler,
Fedakarlık insanı yorar tüketir sorumluluk ve görev bilinciyle yapılır. Karşılık bekler.
Halbuki iyilik temelinde bahsettiğim güveni taşır insana huzur ve enerji verir egodan arınıktır. Verdikçe alıyor gibi hissettirir. Hesaplar yaptırmaz. Azalmış hissettirmez. Sevgiyle beslenir karşılık beklemez.
"Tanrı insanların ayrı yaşamasını istemiyor; bu yüzden tek tek neye ihtiyaçları olduğunu açık etmiyor. Beraber yaşamalarını istediğinden hepsine kendileri ve diğerlerinin neye ihtiyacı olduğunu gösteriyor.
Insanlar sadece kendi hayatları için kaygılandıkları, kendilerini kolladıkları için yaşar sanırdım, oysa onları yaşatan tek şey sevgiymiş. Seven insan Tanrı'nın, Tanrı da onun içindedir, çünkü Tanrı sevgidir. "
Güven sevmenin temelidir. Fakat bunun karşımızdaki özne ya da nesneyle bir bağıntısı yoktur.
Güvenmeyi çok özledim. Hepimiz adına sevmek için İnanç temenni ediyorum.
·
93 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.