Orhan Pamuk’un kaleminden çıkan Sessiz Ev, aslında yalnızca bir ailenin hikâyesi değil; Türkiye’nin belleğinde birikirken unutulmuş, üstü tozlanmış yaraların da romanı. Her karakter bir aynadan yansıyormuş gibi farklı bir bilinçle konuşuyor; bu da bize toplumun kırık dökük, çelişkilerle dolu yüzünü gösteriyor. Romanı bitirdiğimde hissettiğim şey, karakterlerin hâlâ evin içinde bir köşede oturuyor, birbirleriyle çatışmaya devam ediyor olmasıydı. Sanki kapıyı açsam Fatma Hanım’ın sert bakışlarıyla karşılaşacak, Recep’in ezikliğini görecek, Hasan’ın öfkeli adımlarını duyacaktım. Orhan Pamuk, bireysel dramları ülkenin siyasi ve tarihsel yüküyle öyle iç içe geçiriyor ki, romanın sayfalarından bugüne uzanan bir yankı çıkıyor. Sessiz bir ev değil aslında; gürültülü, öfkeli, bir o kadar da gerçek bir ev. Türk edebiyatının en kuvvetli kalemlerinden biri olduğunu bir kez daha kanıtlıyor.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.