Çocukluğumdan beri severek okuduğum bende yeri çok özel olan bir kitap bu. 4. kere bitirince hissettiklerimi bir kenarda paylaşmak istedim. Bu kitapta beni kendine çeken çok özel bir duygu var adını koyamadığım. Okurken kanım kaynıyor.
Cesaretle, onurlu tavırlarla hiç sorgulamadan maceraya atlamaları, karakterlerin şaheserliği, Özellikle Athosun kişiliği hepsi o kadar özel ki. İyi gerçekten iyi, kötü gerçekten kötü, her şey çok berrak, saf. Bağlılık, yiğitlik, macera, soyluluk bu dördü bir araya gelince dayanamıyorum sanırım içimden bir şeyler kopuyor.
Hani hep geçmişe hasret duyarız ya, o boşluğu dolduruyor işte bu eser. Nostaljiyle kalbinizdeki ağır duyguları siliyor, ruhu hafifletiyor. İnsanların gerçekten insan olduğu dönemleri okuyunca çağımızın hastalıklı donukluğundan, depresyon havasından kurtuluyorsunuz. Keder keder gibi yaşanıyor, mutluluk saf mutluluk. Kahramanlar arasında koşulsuz bağlar oluşuyor. Bunlar hasret kaldığımız duygular. Günümüzde her şey o kadar hızlı ve değersizken 400 yıl önce en ufak şey bile yüce duygularla ifade ediliyor.
4 kahramanın cesaretleri ve birbirine duydukları bağdan başka hiçbir ortak özellikleri yok. Tamamen farklı karakterdeler ve soru bile sormadan birbirleri için ölüme gidiyorlar. Bağlılık, soyluluk, cesaret, onur her şey bu kahramanlar için. Düşmanlarına bile saygı duyuyorlar.
İroni ve mizah yönü de apayrı bir güzellik katıyor maceraya. Bir sahnede Aramis kendini dine adamışken sevgilisinin onu terk etmediğini öğrenince bir anda o adanmışlıktan dönüyor
D'artagnan ilk görüşte arkadaşının gerçekten din için değil de terk edilmiş olduğu için kiliseye başvurduğunu anlıyor. Sevgilisinden gelen mektubu Aramise veriyor ve Aramis anında cüppesiyle vedalaşıyor
mizahına, hikayesine, maceralarına doyamadığım bir kitap
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.