Deborah Levy ile ilk kez Ağustos Mavisi sayesinde tanıştım. Kitabın kapağına ve isminde geçen o mavi çağrışımına kapılarak bambaşka bir okuma bekliyordum ama sayfalar ilerledikçe karşıma daha çok bir arayış hikayesi çıktı. Merkezde, hayatından ve kendi kimliğinden kaçmaya çalışan bir kadın var. O kaçışın içinde kardeşi, piyanolar, denizler, kasabalar, geçici tanıdıklar. Her şey bir şekilde dolaylı olarak onun kendiyle yüzleşme çabasına bağlanıyor. Karakterin içsel sıkışmışlığını dış dünyayla paralel ilerletmesi bence romanın en güçlü yanı. Ama bir bütün olarak baktığımda, hikayenin bana bıraktığı tat biraz eksik kaldı. Sanki önemli bir yere varacakmış gibi hazırlık yapıp orada bırakıyor. Ağustos Mavisi, deniz kıyısında yürürken kulağa hoş gelen ama iz bırakmadan kaybolan bir dalga sesi gibi. Güzel anlar var ama bütün olarak düşündüğümde tatmin etmiyor.
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.