kesinlikle gerçek anlamda bir tutunamayan yaratmıştır oğuz atay bu karakterle. varoluşsal sıkıntılar içinde, anbean o vahim sona doğru ilerlerken, benliğinde en ufak bir ayrıntıdan bile tarifsiz sıkıntılar, acılar yaşayan, sürekli düşünen, her ayrıntıyı sorgulayan sözün kısası kendi kendine dert olan bir disconnectus erectus.
eğer tehlikeli oyunlar'ı okumaya karar verdiyseniz mutlaka bir özdeşim kurarsınız hikmet benol'la. daha ilk cümlelerinden o iç sıkıntısını hissedersiniz ve son cümlesine kadar devam eden, belki de hikayesini en iyi özetleyen kelime olan "iç sıkıntısı" sizi o trajik sona adım adım götürür. yol boyunca oyunlar oynar hikmet benol. albayla oynar, komşu teyzenin asker oğluyla oynar, sevgiyle, bilgeyle ve daha birçoğuyla kimi zaman eğlenceli ama çoğu zaman "tehlikeli" oyunlar oynar.
çok da uzatmaya gerek yok, kitabı bitirdiğinizde "aklımın içini örümcek ağları sardı; kafamın sandalyelerinde elbiseler, gömlekler, çoraplar birikmeğe başladı; kurduğum hayaller, bir bekâr odasının dağınıklığına boğuldu." gibi cümlecikler kazılır zihninizin bir yerlerine. eğer ki meyilliyseniz zaten tutunamamaya, hikmet benol sizi de kendisine çeker adım adım. artık bi roman kahramanı olmaktan çıkıp zihninizin, benliğinizin en karanlık noktalarında pusuya yatacaktır. ne kadar bastırmak isteseniz de kural kuraldır. bastırılan geri döner. hikmet benol da mutlaka dönecektir.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.