Sofia Coppola’nın yönettiği 99 yapımı The Virgin Suicides filmini izledikten sonra kafamda bazı şeyleri tam olarak oturtamamıştım. Bu yüzden Jeffrey Eugenides’in kaleme aldığı Bakir İntiharlar’ı da okumaya karar verdim.
Kitabın hemen başında aynı evde yaşayan değişik yaşlarda 5 kız kardeşin, bir sene içerisinde intihar ettiğini öğreniyoruz. Mahallenin onlara vurulmuş gençlerinin gözünden bu olayın arkasında yatan nedenlerin peşine düşüyoruz. Burada yazar olayları seneler sonra, o gençlerden birinin büyüyüp yetişkin olduğu dönemden geçmişe dönerek bize anlatmayı tercih etmiş. Bir röntgenci gibi, meraklı bir yan komşu gibi sürekli o evin ve kızların etrafında dolanıyoruz ama sadece bir kaç defa evin içine girebiliyoruz. Kızları aslında hep başkalarının gözüyle tanımaya çalışıyoruz. Bu dolaylı anlatım tarzı kitapta sevdiğim kısım oldu.
Fakat yazar bize olayları aktarırken bence çok dağılıyor. Kızların yaşantısının arka planında o dönemde toplumda yaşanan değişimleri de bize gösteriyor. Yani katmanlı bir yapısı var ama bu dağınık anlatım benim hoşuma gitmedi, konudan koptuğu yerlerde ben de kitaptan koptum ve biraz sıkıldım açıkçası. Bu yazarın imzası mı yoksa yazdığı ilk kitap olmasından mı kaynaklı bilmiyorum. Ünlü Middlesex romanını da okuduktan sonra üslubu hakkında daha net bir fikrim olacaktır.
Ve asıl kitaba başlamama sebep olan, cevabını aradığım “Neden?” sorusu. Neden bu kızlar yaşamlarına son vermeye karar verdiler? İşte bu sorunun cevabı benim için hala çok net değil. Evet birkaç açıklama var ama bu açıklamaları benim karakterim bir türlü kabul edemedi sanırım.
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.