Kitabın neyi eleştirdiğinden çok kitabın sonunda verilen alt mesaj beni daha çok etkiledi. Hiçbir işkencede julia'ya ihanet etmeyen Winston, fare fobisi olduğunu bilen o'brien'ın ona fare işkencesi yapması sonucu julia'ya yapmalarını söylemesi aslında insanın özünde olan bencillik duygusunun açığa çıkmasının bir sonucudur. Küçüklüğümüzden beri bize öğretilen fedakarlık duygusu safsatadan ibarettir. Biz insanlar fedakar değiliz olamayız. Julia'nın da dediği gibi (bkz. 298)
“Bazen, dedi, İnsanı bir şeyle tehdit ediyorlar dayanamayacağı hatta düşünemeyeceği bir şeyle sonra bunu bana yapmayın başkasına yapın şuna yapın diyorsun. Sonra belki bunun sadece bir hile olduğunu ve sadece onları durdurmak için söylediğini ve gerçekten bunu kastetmediğini iddia edebilirsin ama doğru değil. O anı yaşarken gerçekten bunu kastediyorsun. Kendini kurtarmanın başka bir çaresi olmadığını düşünüyorsun ve bu şekilde kendini kurtarmaya oldukça hevesli oluyorsun. Bunun diğerine olmasını istiyorsun. Başkasının neler çekeceği umrunda değil tek umursadığın kendinsin”
Kendini kurtarmanın tek yolunun bu olduğunu düşünüp gerçekçi bir şekilde başkasına yöneltiyorsun sana geleni. Kitapta tasvir edilen iktidar çoğu zaman çok büyük bir yönetim olmayabiliyor. Büyük ağabey siyasi bir figürden ziyade her zaman hayatımızın bir köşesinde bizi manipüle etmeye çalışacan kişi. O senin zaaflarını biliyor zayıf noktalarını biliyor ve seni nereden vuracağını her zaman en iyi şekilde kestiriyor.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.