2024 yazında büyük bir hevesle başladığım bu kitabı, Kemal’in Füsun’a duyduğu saplantıyı korkunç bulup derin bir üzüntüyle yarım bırakmıştım. Hayatımda yarım bıraktığım tek kitap olarak zihnimde yer etmişti. Ancak 2025 yazına geldiğimde, herkesin ve her şeyin ikinci bir şansı hak ettiğini düşünerek yeniden okumaya başladım.
Sayfaların başında, geçen yaz hissettiklerimin hiç değişmediğini gördüm; fakat ilerledikçe Kemal’in bağlılığının yalnızca bir takıntı değil, aynı zamanda büyük bir aşk ve derin bir sadakat olduğunu fark ettim. Bu farkındalıkla birlikte, ona dair düşüncelerim yavaş yavaş değişmeye başladı.
Aşkını ve Füsun’u yaşatmak için kurduğu müzeyi, ve bu süreçte Orhan Pamuk’un romana kendisini dâhil edişini hayranlıkla okudum. Yazarın, bitpazarından topladığı eşyaları romana böylesine ustalıkla yerleştirmesi beni büyüledi. Şimdi ise, en kısa zamanda o müzeyi ziyaret edip, Kemal Basmacı ile Füsun M. Keskin’in hayatına yakından tanıklık etmeyi diliyorum.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.