Kendi kendine konuşmalarDuygu ve Düşünce
Don Miguel Ruiz’in Dört Anlaşma kitabını elime aldığımda, içimde bir huzursuzluk vardı. Kendi yaşamımda yıllardır biriktirdiğim “yapmam gerekenler” listesi, başkalarının beklentileri, kendi içimdeki sessiz çatışmalar… (Ve evet, bazen kendimi kaybolmuş hissettiğim anlar oldu!) Kitabın her cümlesi, bu karmaşanın içinde bir ışık gibi parladı.
İlk anlaşma, “SÖZLERİNİ ÖZENLE KULLAN” dediğinde, yıllardır söylediklerim ve suskunluklarım aklıma geldi. Hatalarımın çoğu, yanlış anlaşılmalar ve aceleyle fırlattığım kelimelerden kaynaklanmıştı. (O AN, kendi kendime kızdım ama aynı zamanda gülümsedim.) Sözlerimin gücünü fark etmek, bana hem sorumluluk hem de özgürlük verdi.
İkinci anlaşma, “Hiçbir şeyi kişisel alma” derken, ben geçmişte aldığım kırgınlıkları, başkalarının sözlerini ve davranışlarını düşündüm. Kaç kez kendimi gereksiz yere suçladım, ne kadar acı çektim… ama Ruiz bana gösterdi ki, bunların çoğu benimle ilgili değilmiş! (NE KADAR AĞIR BİR YÜKÜNDÜ!)
Üçüncü anlaşma, “Varsayım yapma”, hayatımda en çok zorlandığım konu oldu. Özellikle ilişkilerimde ve iş hayatımda, bir şeyleri varsaymak yüzünden kaç kez hayal kırıklığı yaşadım… Ruiz’in bu uyarısı, eski hatalarıma yeniden bakmamı sağladı ve nefes aldım.
Dördüncü anlaşma, “Her zaman elinden gelenin en iyisini yap”, belki de kitabın en zor ama en özgürleştirici mesajıydı. Hayatımda hep kendimi yetersiz hissettiğim anlar oldu, ama bu cümle bana şunu fısıldadı: “Sen elinden geleni yapıyorsun; yeterince iyi olman için başkasına değil, kendine bak!”
İçimde bir ferahlık, bir hafiflik hissettim. (Bazen gözlerim doldu, bazen ise gülümsedim!) Ruiz bana sadece dört kural vermedi; bana kendi hayatımın sorumluluğunu, kendi ruhumun rehberliğini gösterdi. Kendi içimde bir yolculuğa çıkmıştım ve her sayfa, bu yolculukta bir pusula gibi çalıştı.
·
256 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.