John Steinbeckin Fareler ve İnsanlar kitabı benim için sadece bir roman değil insanlığın en kırılgan ve en savunmasız taraflarını yüzüme çarpan bir eser oldu. Okurken bir hikayenin içine girdiğimi değil sanki o hikâyeyi kendi hayatımda da bir şekilde yaşadığımı hissettim. Kitabın merkezinde George ve Lennie’nin dostluğu var. Bu dostluk aslında çok sıradan görünen ama bir o kadar da benzersiz bir bağ biri akıllı ama hayatta yorgun ve umutsuz bir adam, diğeri saf, zihinsel engelli ama kalbi tertemiz bir çocuk gibi bir adam. Steinbeck bu iki karakter üzerinden sadece dostluğu değil, aynı zamanda insanın hayatta kalma mücadelesini yalnızlığı ve umut arayışını da anlatıyor. Lennienin masumiyeti beni en çok yaralayan şeylerden biriydi. O kadar saf ki dünyayı olduğu gibi değil olması gerektiği gibi görüyor. Küçük şeylerden mutlu oluyor tavşanlara dokunmak gibi. Onun bu saflığı aslında bize şunu gösteriyor hayatta güçlü ya da zeki olmak değil içindeki iyiliği koruyabilmek en büyük erdem. Ama işte hayat buna izin vermiyor. Çünkü dünya Lennie gibi insanlara hiç adil davranmıyor. George ise hem bir arkadaş hem de bir ebeveyn gibi. Onun Lennie’ye olan sabrı bağlılığı beni çok etkiledi. Bazen kızıyor yoruluyor ama asla onu bırakmıyor. İçinde gizlediği sevgi aslında hikayenin en hüzünlü yanıydı. Çünkü George un yükü sadece kendi yaşam mücadelesi değil, aynı zamanda Lennie nin dünyaya uyumsuzluğu. Yani aslında George Lennie sayesinde ağırlaşan bir hayatı sırtında taşıyor ama buna rağmen terk etmiyor. Bu bana gerçek dostluğun sorumluluğun ve fedakarlığın ne kadar değerli olduğunu düşündürdü. Kitabın sonu ise tam anlamıyla yürek burkan bir final. Orada Steinbeck okuyucuya sadece bir hikaye bitirmiyor aslında hayatın zalimliğini gösteriyor. Lennie nin kaderi sadece onun değil hayatta kırılgan olan herkesin kaderi gibi geliyor. Belki de en büyük acı da bu ne kadar masum olursan ol hayatın acımasızlığı seni bir şekilde vuruyor. George un o son sahnedeki kararı ise kolayca yargılanacak bir şey değil tam tersine insana sevgi bazen acı vererek de olsa korumaktır duygusunu hissettiriyor. Bu kitap bana şunu düşündürdü Hepimiz hayatta bir şekilde George gibiyiz ya da Lennie gibiyiz. Ya birinin yükünü sırtlanıyoruz ya da birilerinin sırtladığı yük oluyoruz. Ama ne olursak olalım içimizde derin bir yalnızlık taşıyoruz. Steinbeck in asıl anlattığı şey belki de bu yalnızlık. Çünkü her karakterin içinde görünmeyen ama hissedilen bir boşluk bir kırılma var. Kendi hayatıma bakınca da bu hikayeden parçalar buldum. Özellikle dostluk konusuna çok dokundu bana. Çünkü gerçek dostluk artık çok zor bulunan bir şey. İnsanlar genelde çıkarları bitince uzaklaşıyor. Ama George ve Lennie nin dostluğu çıkar üzerine değil saf bir bağlılık üzerine kurulu. Belki de bu yüzden bana bu kadar dokundu çünkü böyle bağların ne kadar kıymetli olduğunu insan kaybettikten sonra anlıyor. Son olarak şunu söyleyebilirim Fareler ve İnsanlar kısa ama ağır bir kitap. Sayfaları çabuk bitiyor ama etkisi uzun sürüyor. Hatta bence insanda bir iz bırakıyor. Kitabı kapattıktan sonra içimde bir hüzün ve aynı zamanda bir şefkat duygusu kaldı. İnsanın kalbine dokunan kitaplardan biri oldu benim için.
··
670 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
